We hopen dat we u niet te veel schokken, maar deze tweede, onder de machtige vleugelen van DreamWorks tot stand gekomen langspeelfilm van de Aardman Studio's bevat enkele computerbeelden. Een troep konijnen die in een vacuüm rondzweeft, bleek iets te lastig te verwezenlijken met stop-motion animatie en een sfeerscheppende mistsluier tussen de gevels van een Engels dorpje draperen ging ook een tikje sneller met de pc.

De fans van Nick Parks kleien creaties kunnen echter gerust zijn: voor het overige heeft Aardman de pixelen roep van de computer kunnen weerstaan en is
'Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit' weer één heerlijk ouderwets feest van inventiviteit dat met tonnen plasticine en minstens zoveel geduld, vakmanschap en liefde werd gemaakt. Dat Aardman het werk van langere adem aankan, wisten we al sinds
'Chicken Run' en ook deze eerste
full length feature rond hun met Oscars overladen succesnummers Wallace & Gromit houden Nick Park en co. van de eerste tot en met de laatste seconde grappig en spannend, onder andere door enkele leuke nevenpersonages (met de stemmen van o.a.
Helena Bonham-Carter en
Ralph Fiennes ) te introduceren en een door Hammer en de vroege Universal horror-films geïnspireerd en vrolijk naar allerlei filmklassiekers knipogend verhaal rond een groentewedstrijd, een roofzuchtig monsterkonijn en een
clevere hond die zorgt dat het toch allemaal weer goed komt. Dat dit prachtig gemaakte animatiewonder in tijden waarin we om de oren geslagen worden met CGI-spektakels wereldwijd een flinke hap uit de box office nam, stemt ons op de een of andere manier een klein beetje
gelukkig . Dat doet er ons aan denken: we moeten onze pilletjes nog nemen.
Extra's **1/2: Een audiocommentaar met Nick Park en co-regisseur Steve Box , waaruit blijkt hoe intens diep over de kleinste details is nagedacht en, vooral, hoe verliefd ze nog steeds zijn op hun scheppingen. Verder een filmpje over de geschiedenis van Wallace & Gromit, een iets te gehaaste rondleiding door de Aardman Studio's en een duidelijk voor de Amerikaanse markt bedoelde promo-docu. Iets leuker zijn de negen weggelaten scènes en een item waarin een animatrice toont hoe je in een handomdraai een konijntje uit plasticine fabriceert. We hebben het voor de aardigheid zelf ook eens geprobeerd, maar helaas kwamen wij - net zoals vroeger in de tekenles - uit bij iets dat op een mismaakte lul leek. En, in het juiste licht, op vader Leyers.
2 reacties
reageer ookfahrenheit
Donderdag 27 april 2006 - 22u23
de beste kleifiguren ooit gezien
petra1987
Maandag 20 maart 2006 - 21u54
Zalug filmpke! :D:D
Reageer ook