Who Put the M in Machester? (dvd)

Morrisseys vorig jaar geplande 'geheime' concert in ons land werd afgelast: zijn comeback bleek zo succesvol dat hij klein België oversloeg. Jammer, want misschien was die korte maar heftige wereldtournee zijn allerlaatste: 'There is a difference between goodbye and farewell. This is farewell,' deelde hij na het slotconcert mee. Het loze dreigement van een drama queen, of moeten we het voortaan stellen met de pas uitgekomen cd 'Live at Earl's Court' én de dvd 'Who put the M in Manchester?' als we Mozzer nog eens live willen horen en zien?

Op 'Live at Earl's Court' verschilt de setlist drastisch van wat onze held gewoonlijk serveert. Opener is 'How Soon Is Now?' van The Smiths. Uit die jukebox vol klassiekers krijgen we ook nog E7 en B4: 'Bigmouth Strikes Again' en 'Shoplifters of the World Unite' - nummers die je als fan wil horen, maar toch ook weer niet, omdat je bang bent dat ze live minder perfect zullen klinken dan in je ziel. Maar deze versies zijn áf, inclusief de klank van Boz Boorers op maat gemaakte mitrailleurgitaar (verwijzend naar de hoes van 'You Are the Quarry', want in het universum van Morrissey moet alles kloppen). Voor het eerst sinds twintig jaar is 'There Is a Light That Never Goes out' niet meer het bisnummer maar een briljant tussendoortje. Het slotakkoord is deze keer een overrompelend mooi 'Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me' (alleen al briljant door die typische tweede zin: 'but it was just another false alarm').

De dvd 'Who Put the M in Manchester?' geeft een mooi beeld van de blinde devotie van Morrisseys fanbase: je ziet fans zich met doodsverachting tegen het podium te pletter gooien (ziet eruit als de rewind van een stagedive) in de hoop Zijn hand te kunnen aanraken. Je ziet hoe de meute letterlijk vecht om een paar rafels van een door Morrissey in het publiek gegooid hemd. Er wordt ingezoomd op de dikwijls excentrieke tattoos van zijn fans (één gelovige heeft 'Viva Hate' op z'n arm en 'IN MOZZ WE TRUST' kamerbreed op z'n rug staan). Die extreme toewijding is ontroerend, maar ook een beetje creepy.

Morrissey is een begenadigd komiek én een controlefreak, en heel wat bon mots die ik hem live heb horen debiteren, hebben de cd en de dvd niet gehaald. 'Ik heb een groot deel van m'n leven verspild aan drie verderfelijke individuen… Godzijdank heb ik er een paar behoorlijke deuntjes aan overgehouden,' zei hij voor hij 'Bigmouth' inzette. 'Shoplifters', Morrisseys ode aan winkeldieven, werd daags voor Kerstmis voorafgegaan door 'I hope you've finished your Christmas shoplifting… I know I have'. 'Mijn ouders zijn vanavond aanwezig, dus niet vloeken alstublieft… laat dat maar aan mij over.' Van het concert in Earl's Court is de verwijzing naar Band Aid geknipt: 'Ook ik breng deze week een liefdadigheidssingle uit. Het goeie doel ben ikzelf.' De sneer aan het adres van 'popstars thicker than pigshit... which leads us, by no accident, to 'The World is full of crashing bores'' werd ook weggemixt. Van al die Mozzerisms op de cd en dvd dus geen spoor.

'Who Put the M in Manchester?' en 'Live at Earl's Court' bieden een foutloos carrière-overzicht van een superieur popartiest. Ze bewijzen eens te meer: nothing compares to him.