Sanctuary - seizoen 1

Inhoudelijk heeft 'Sanctuary' weinig of niks te bieden dat we niet al eerder en zelfs beter hebben gezien, maar de premisse werd wel zeer slim bijeengepuzzeld uit andere reeksen: het Sanctuary uit de titel blijkt een statig gebouw in een donkere, Gotham-achtige metropool dat als hoofdkwartier dient voor de organisatie van dokter Helen Magnus (Amanda Tapping, die zich – opdat we haar niet te veel met haar personage uit de 'Stargate'-series zouden verwarren – een andere haartint en een Engels accent heeft aangemeten).

Magnus houdt zich bezig met het opsporen van abnormals, vreemde wezens in allerlei soorten en maten die een gevaar vormen voor de mens, of net zelf bescherming nodig hebben. Magnus heeft daarvoor een team ter beschikking dat onder anderen bestaat uit een Sherlock Holmes-achtige forensisch expert, de onvermijdelijke computernerd en Helens dochter Ashley, behalve martialartsspecialiste ook een ongeleid projectiel.

Het begint allemaal redelijk gewoontjes, met een aantal afleveringen waarin jacht wordt gemaakt op telkens een ander weird of afschrikwekkend wezen, en Magnus iets te vaak aan het kibbelen slaat met haar dochter, maar echt fun wordt 'Sanctuary' als we meer te weten komen over Magnus en haar connectie met victoriaanse figuren als Nicolas Tesla, dokter Watson en zowaar Jack The Ripper, en er ook nog eens een rivaliserende organisatie met minder goeie bedoelingen ten tonele verschijnt.

In technisch opzicht zorgt 'Sanctuary' alvast voor een primeur: het is volgens de makers de eerste tv-serie die bijna volledig in green screen is opgenomen, een procédé waarbij de scènes in lege ruimten met een absoluut minimum aan rekwisieten worden opgenomen, en de decors later digitaal worden ingevuld.

De scenaristen konden zich daardoor flink laten gaan en Magnus en co. in een heleboel om ter spectaculairste locaties opvoeren, van de ruïnes van een eeuwenoude stad tot het dak van een gigantische wolkenkrabber in aanbouw.

Omdat er werd gebruikgemaakt van speciale camera’s, ziet het er bovendien minder videogameachtig uit dan je zou vrezen.

Grootse of wereldschokkend originele tv levert het allemaal niet op (dat is ook het laatste wat de makers pretenderen), maar liefhebbers van lichtverteerbaar sf-voer à la 'Dark Angel', 'Torchwood' of 'Fringe' die ook een vleugje steampunk op prijs kunnen stellen, riskeren toch een serieuze verslaving.

En hadden wij al gezegd dat Tapping niet slecht staat met dat donkere haar? Bij dezen dan!

Bekijk de trailer: