Op de planken
Kent u Miho uit ‘Sin City’? Die kleine Japanse griet die met één beweging iemand kan vierendelen? Welnu, de actrice slash model die aan haar gestalte gaf – Devon Aoki – is de zus de Steve. ’t Is dus met lichte schrik om het hart dat wij het optreden van die laatste gingen gadeslaan in de Marquee: enerzijds omdat onze ledematen ons nogal dierbaar zijn, en anderzijds omdat het publiek nog zatter en uitzinniger deed dan gewoonlijk. Weirdos!
En het werd gelijk nog zotter: de visuals bombardeerden ons met onderbroeken, sumoworstelaars, Jezus-Aoki’s, aliens en shampooflessen. Ook al is Aoki een Los Angeleno, het blijft van afkomst een Japanner, hè. Dat alles ging vergezeld van rechttoe-rechtaan, alles op hun pad vernietigende beats. Werchter werd eventjes Tomorrowland en bekertjes bier werden pilletjes ecstacy. De muziek moest daarbij niet veel doen: boenken en stoempen was ruimschoots voldoende om het publiek schuimbekkend te doen op en neer springen. Hoogtepunt: Aoki’s versie van ‘Pursuit of Happiness’: wij waanden ons héél even middenin de eindscène van ‘Project X’.
Was ’t een goed optreden? Nope. Graaiden Aoki’s beats als wildemannen in het rond en vonden ze uw dansbeentje? Jazeker.
Het publiek
Streed vier dagen tegen lichamelijke ontberingen waar Indonesische sweatshopwerkertjes het moeilijk mee zouden hebben, torsten een kater die Hans Otten onpasselijk zou maken en kweekte een lever ter grootte van een bescheiden rugbybal. Maar danste nog één keer de sterren van de hemel.
Het moment
Zeg gerust: de anticlimax. Aoki haalde een plastieken bootje boven, gooide het in het publiek en… liet iemand anders varen op de mensenmassa. Dan klom hij bovenop twee boxen – drie meter hoog! – zette hij zich klaar om te springen en… klauterde hij weer naar beneden. Boe! Flauw, Aoki, flauw!
Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten
Wisten vooral ons oor te trekken: een gescandeerd ‘A-o-ki!’ en een gelald ‘éééé-ééh! óóóó-óóh!’ Vier dagen is kennelijk genoeg. Slaapwel, Werchter.
0 reacties
reageer ookReageer ook