Review: Milow op Rock Werchter 2012

Op de planken

Milow kent zijn stiel, laat dat duidelijk zijn. En hij heeft ondertussen zoveel hitmateriaal uitgebracht dat je met de radiosingles alleen al een show van twee uur kan vullen. Starten deed hij met ‘Canada’, inmiddels een live-klassieker, om meteen daarna met ‘Little in the Middle’ voor een eerste spring- en meezingmomentje te zorgen.

Hij speelde ook één nieuw nummer, niet bepaald het vrolijkste exemplaar (‘I’m going crazy/ Depression gets to me’) en liet KGB, opgedragen aan zijn overleden pa, naadloos overgaan in No Surrender van Bruce Springsteen, sfeer! Verder passeerden nog ‘Dreamers and Renegades’, ‘Never Gonna Stop’, Ayo Technology, en tal van andere singles de revue.

Wij kregen sterk de indruk dat u het allemaal al eens eerder gezien had. Niet zo’n gek idee want Milow is één van de hardest working men in showbizz. Meer nog: we kregen ook sterk de indruk dat deze show net hetgene was waarvoor u gekomen was. Goed voor u uiteraard, maar wij bleven een beetje op onze honger zitten. ’t Mocht allemaal iets gewaagder. Milow haalde de thuismatch binnen, maar niet met 4-0 cijfers. Daarvoor was het net allemaal iets te veel op zeker gespeeld.

Het publiek

Beleefd en gewillig. En de eerste 15 rijen zelfs ronduit enthousiast. Maar jammer genoeg ook gedeeltelijk afwezig na een halfuurtje in de set. Je kan nu eenmaal niet onder een zwaargewicht als de Red Hot Chili Peppers uit.

Het moment

De lang uitgesponnen versie van ‘Ayo Technology’, door Milow zelf omschreven als een ‘beetje uit de hand gelopen hiphop-tribute’, met een wellustig (mee)gekreund ‘Oh, she wants it’ en een flard van Jay Z’s ’99 problems but a bitch ain’t one’.

Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten

‘I’ll move to the US/ to be a sensational success’ uit het refrein van ‘Canada’. Wat in 2008 nog voor jeugdig enthousiasme kon doorgaan is nu werkelijkheid geworden.  Althans, de eerste regel. Maar als Milow zo doorgaat zal die tweede regel ook sneller waarheid worden dan gedacht.