Op de planken
Naar verluidt viert Patti Smith eind dit jaar haar zesenzestigste verjaardag. Gelooft niemand, joh! Smith is misschien niet meer dat spichtige kunstmens uit de jaren 70, maar ze is evenmin rijp voor Huize Avondrood. Nog lange niet.
Zo stormachtig raast ze door de eerste nummers van haar set: al in opener 'Dancing Barefoot' duikt de godmother of punk van het podium om handjes te schudden met de voorste rij. En tijdens de parlando op het einde van 'Free Money' spreekt de oerkracht van weleer, ontegensprekelijk: Smith heeft geen attitude, ze ís attitude!
Afsluiten doet ze met onze twee favorieten: 'Because the Night', en een werkelijk wervelende versie van 'Gloria'.
Alleen wat daar tussenin zit, voornamelijk spul uit haar nieuwe plaat 'Banga', raakt ons minder: voor het geblaf van gitarist Lenny Kaye in 'Banga' (de song) breken we aan één of andere toog ooit wel 'ns een lans. En 'April Fool' of 'Fuji-San' (voor de slachtoffers van de aardbeving in Japan vorig jaar) zijn evenmin slechte songs. Maar Smith croont ze met 'n jongensachtige ongein in haar ogen, en we horen er geen kwaadheid meer in.
Iedereen verdient een gelukzalige oude dag, hoor. Maar mogen wij hopen dat een Patti Smith-concert nooit een gezellig onderonsje wordt? En dat het heilig vuur voor immer mag branden?
Niettemin: voortreffelijke vrouw, voortreffelijke show.
Het publiek
De binnenhal op Les Ardentes stond barstensvol: voor god weet welke reden stond het volstrekt talentloze White Lies op het hoofdpodium, en Patti Smith niét.
Hoogtepunt
'Because the Night': Lenny Kaye, al honderd jaar Smiths vaste gitarist, tracht z'n frontvrouw te verleiden tijdens een solo. Waarop ze verlegen wegkijkt - iets zegt ons dat Patti Smith niet tuk is op guitar shredders.
Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten
'We wensen Morrissey straks een goede show toe: de volgende song is voor hem'. Het vaak door Morrissey gecoverde 'Redondo Beach' stond speciaal voor 'm op de setlist. Mooie hulde.
0 reacties
reageer ookReageer ook