Review: Franz Ferdinand op Dour 2012

De groep genoemd naar de doodste aartshertog van de twintigste eeuw was inderdaad een tijdje van de radar verdwenen. Er waren geruchten als zouden ze zich in het repetitiehok verschanst hebben in een poging er dit jaar weer uit te kruipen met een nieuwe plaat.

Misschien wel iets van aan: naast de klassiekers (hoe oud moet een nummer trouwens zijn voor het een klassieker is?) was er ook nieuw materiaal te bespeuren in de goedgevulde lijst nummers. Enige titel die ons daarvan heeft bereikt was Trees and Animals: bloemetjes en bijtjes, zo u wil. Het nummer zelf was helaas iets minder memorabel. Wat meteen ook geldt voor de andere nieuwe nummers die donderdagavond passeerden.

Neen, dan liever de oudjes: Walk Away, Do You Want To, Take Me Out, Matinee, … Als u daarvoor kwam – en zo zag u er wel uit – zat het allemaal méér dan snor. Gebracht met plezier en met veel interactie van frontman Alex Kapranos, die om de twee nummers het publiek prees dat het er nog zo’n zin in had terwijl het ondertussen maar bleef regenen. U vergat even dat u zo wel erg veel kans maakte om languit in de modder terecht te komen, en feestte vrolijk mee. Hoe zeggen ze dat ook alweer? Weer of geen weer, dat was het.

Hoogtepunt

Een zo’n oudje: Take Me Out, en het publiek dat aan slechts één akkoord – het eerste – genoeg had om los te breken in een gejuich van herkenning.

Dieptepunt

Allemaal wel mooi, zo’n eerbetoon aan de overledenen, maar voor ons hoefde die cover van Donna Summers 'I Feel Love' nu ook niet meteen.

Blikvanger

Gitarist Nick McCarthy, die er op het podium toch altijd een beetje awkward bijstaat met die gitaar tot onder z’n kin. Alsof hij een beetje aan constipatie lijdt.

Quote

'You’re a fookin’ good crowd. It’s pissing with rain and there’s still people crowdsurfing' - Crowdsurfen op Franz Ferdinand? Moet kunnen.

Applausmeter