© Imageglobe
Wat wél mogelijk was die vrijdagavond: zitten en luisteren naar wat Erik de Jong - alias van Spinvis (of was het nu omgekeerd?) – te zeggen had. Als u het goed deed, had u daar meer aan dan enig welke vorm van lichaamsbeweging dan ook.
De muziek van Spinvis is namelijk nog steeds van het soort waar je voor gaat zitten - de zitbanken staan er niet bij toeval. Moeilijk ook om Spinvis voor te stellen op een ander festival dan Dranouter, het enige festival waar op een stoel zitten tot nader order nog géén verloren kunst is. Het plaatje klopte in elk geval, en al vanaf opener 'Astronaut' bleek gewoon zitten en de aandacht erbij houden ook al snel de beste keuze: geef de liefde wat ze vraagt, klonk het. Spinvis vroeg enkel uw aandacht, en kreeg die ook.
Hoogtepunt
Spinvis die 'Twee meisjes' van Raymond van het Groenewoud inzet, en het rimpelloos ombuigt tot 'Bagagedrager' en weer terug. Moedig. En mooi. Móói.
Dieptepunt
De Jong die zijn bevallige celliste Saartje voorstelt, waarop een – gezien de relatief stille tent - bulderende kreet: ‘SAARTJE DIKKE TETTEUH’. Er is er altijd ééntje.
Blikvanger
Van alle Nederlandstalige artiesten telt het oeuvre van Spinvis procentueel gezien nog altijd het hoogste aantal Ronnies in de songtitels. Proficiat Spinvis.
Quote
Onder uw stoel vindt u een enquêteformulier, gelieve de volgende vragen eerlijk te beantwoorden – De introductie van Het voordeel van video, waarvan de tekst volledig uit vragen bestaat.
Applausmeter?
0 reacties
reageer ookReageer ook