Review: Absynthe Minded op Dranouter

© Imageglobe

Zo weinig mogelijk licht, leken de heren van Absynthe Minded neergepend te hebben op het verlanglijstje voor hun nieuwe toer. En zo geschiedde: het hoofdpodium, op zich al in een donkere tent gehuisvest, baadde in een geschemer waarin het wel gezellig onderdompelen was. En waarbij het bijzonder moeilijk noteren was, trouwens. Maar dat terzijde.

How Short a Time Does It Take, vroeg een relaxte Ostyn bij wijze van begroeting in de gelijknamige opener, om niet veel later door het schizofrene 'Crosses' te razen alsof hij plots nog maar twee minuten podiumtijd had. Hoeveel Ostyns schuilen er eigenlijk in dat frêle lichaam?

Hebben we ook in de frontman gezien die vrijdagavond: de beste vriend, de iets minder goeie vriend, de smeerlap, de rockster en de dandy die nonchalant aan zijn sigaret lurkt. De rest van de band stond tijdens al die gedaanteverwisselingen verdienstelijk mee te stomen, nergens een steek gevallen die avond.

Die vrijdag op Dranouter werd het ons duidelijk. Al kon je ze nooit echt van kinderstreken beschuldigen: Absynthe Minded is volwassen geworden, en met het zijn frontman. Of omgekeerd. Hoe dan ook, ze varen er alleen maar wel bij. En u en wij ook. Mooi meegenomen.

Hoogtepunt

We zouden de klassiekers 'My Heroics, Part One', 'Envoi' of 'Moodswing Baby'  – allen luidkeels meegebruld – zouden kunnen kiezen, maar deze keer gaan we voor nieuweling 'Space'. Nog jong, maar nestelde zich nu al erg mooi in dat rijtje. Veelbelovend.

Dieptepunt

Zouden we eigenlijk ook als hoogtepunt kunnen beschouwen, maar: die lichten. Of eerder het gebrek eraan. Ennnorum gezellig, dat wel. Maar ons handschrift was al niet om over naar huis te schrijven.

Blikvanger

De Bert Ostyn die we kregen in 'Little Rascal': geen gitaar meer om zich achter te verschuilen, enkel een sigaret. Hoe bloter hij is, hoe beklijvender hij wordt. Kenmerk van de groten, fluistert men ons hier in het oor.

Quote

We zijn blij dat we hier mogen staan, voor de vierde keer – Mooi en zo, maar veel diepgang moest u nog altijd niet zoeken in Berts bindteksten.

Applausmeter?