Review: Placebo op Rock Werchter

Het optreden

Passons, hoe hebben we de tigste passage van Placebo op Werchter dan wel beleefd? Als de aandoenlijke comeback van een band die onderweg het eigen esprit had laten ontsnappen. Een lauwe plaat, ruzie in het huishouden, iets te veel in allerlei snoeppotten gegraaid - and all that shit. Maar Battle for the Sun', de nieuwe, is een mooie worp, en live blijkt het nu allemaal weer te kloppen als een stipt op tijd in de terminus arriverende lijnbus.

"'We come in peace'"

Want hoewel het geen plaat is van instant hits, staan er haast louter songs met oren en poten op, en daar kregen we in Werchter dus het live resultaat van voorgeschoteld. For What It's Worth', bijvoorbeeld, zat retestrak ingesnoerd - met dank aan bassist Stefan Olsdal, nog steeds de beau van de groep. De titelsong werd gebracht als een epos van angst en passie en manie en andere aardigheidjes die het leven kleuren. Of neem Kitty Litter', of Speak in Tongues': songs die wij graag als een - toegegeven: wat apart smakend - sorbetje naar binnen lepelen.

Na de brede graai uit het recentste werk mocht de jukebox aan. En dus kregen we een nijdig Every You, Every Me', met die tekst die nog steeds kerft en krabt, Special Needs' (idem!), Meds', dat van een naakte intro was voorzien, om dan furieus open te klappen, en nog een trits andere classics uit die voortreffelijke backcatalogue - Special K', Time to Say Goodbye', Infra-Red', Taste in Men'.

Placebo schijnt evenwicht gevonden te hebben. Een mens kan dat jammer vinden: de drieste in-elk-schuchter-streepje-geluk-een-harpoen-en-wel-meteen-attitude is weg, en daarmee is dus ook een stukje intensiteit verdwenen. Maar anderzijds: op het podium staat nog steeds een clevere band die het graag op een doorleefd rocken zet. En nog steeds sexy as fuck is. Mag dat volstaan?

Hoogtepunt

Black Eyed' blijft ons Placebo-referentiepunt qua getormenteerde teenage rage, en ook nu zagen we in het publiek de ogen afwisselend rood en zwart spuwen.

Quote

'We are Placebo from London and we come in peace' - wordt nog écht een doetje, die Brian!