Review: Amy Macdonald op Rock Werchter

Amy MacDonald, althans haar nogal karakteristieke stemtimbre, doet ons terugdenken aan dat akelige mens van de Cranberries. Dat zijn geen prettige herinneringen. Meer zelfs: dat zijn trauma's, die een volwassen man schreeuwend doen wakker worden in het midden van de nacht. Wat doet een recensent dus wanneer hij om den brode een uur lang naar Amy MacDonald dient te gaan kijken? Hij posteert zich op veilige afstand van het podium (een kilometer of twee, in dit geval), spiedt schichtig naar mogelijke vluchtroutes, stelt al snel vast dat hij volledig ingesloten zit tussen blozende Chiromeisjes, en zet het dan maar op een koortsachtig hijsen. En het moet gezegd: na drie Jupilers bleek die Amy MacDonald toch nog wel mee te vallen. Als we haar stem een moment wegdachten, dan. En als we even niet letten op de platte sound. En als we die ten hemel schreiende Boss-cover (Dancing in the Dark') voor het gemak ook maar even over het hoofd zagen . Enfin, hemeltergend slecht was het allemaal niet, en op de betere momenten (Mr Rock & Roll') zongen we zelfs even mee. Daar zijn beelden van, al wensen wij die als strikt privé te beschouwen.

Hoogtepunt

Mr Rock & Roll' dan maar? Van This is the Life' krijgen wij namelijk uitslag.

Quote

Moet ik anders alvast nog wat pintjes gaan halen?' (onze compagnon is van het vooruitdenkende type)