Het optreden
Luisterliedjes brengen op een festival is moed tonen: de akoestiek is niet top, het publiek raak snel verveeld, en op de achtergrond klinken de pompende bassen van in dit geval - de hardrockers van Rodrigo & Gabriela. Maar Regina Spektor deed dat goed. Al was de sound maar magertjes. En mocht de backinggroep (twee strijkers en een niet al te potente drummer) bepaald geen geoliede machine genoemd worden. En noopte het optreden niet echt tot broederlijke samenzang en gsm-gezwaai, zoals Coldplay gisteravond. Máár: in die nederigheid ligt m juist de charme van Regina Spektor. In haar eentje, zonder spectaculaire lichtshow of gefoefel met muziekpartijen op tape, haalde ze méér uit 1 vleugel en 1 stoel (voor ritmische doeleinden) dan bepaalde vijfkoppige bands uit een heel wapenarsenaal wij tikken dit stukje uit terwijl Limp Bizkit het hoofdpodium onveilig maakt, dus u begrijpt wat we bedoelen. En op haar hemelsblauwe gitaar klonk ze zelfs nóg beter als het aan ons ligt brengt Regina Spektor morgen nog een gitaarplaat uit.
Hoogtepunt
Uit haar vorige plaat: Après moi', met die mooie strofe in het Russisch. Wat ons deed afvragen: waarom zingt Regina eigenlijk niet wat vaker in de taal van Tolstoj, Pasternak en Svetlana Kuznetsova?
Quote
Someone next door is f***ing to one of my songs'. Een songregel, geen quote, maar wel eentje die blijft hangen. Zou het, pakweg, Udo ooit overkomen? Dat iemand next door de horizontale foxtrot aan het dansen is op één van zijn songs? Een mens mag er niet aan denken.
0 reacties
reageer ookReageer ook