Review: Lady Linn & Her Magnificent Seven op Rock Werchter 2009

En plots gooide een onverlaat de hemelsluizen open. Geen buitje dat onze na drie dagen van verzengende hitte heetgeblakerde hoofdhuid wat verfriste, wel een heuse zondvloed. Het einde van de wereld,' gilden wij, want drama queen is onze second name, en bovendien stonden wij net als het overgrote deel van de massa net buiten de Marquee. Maar 't bleek gewoon het begin van een klein wonder. Nat tot op het vel, zwemmend in ondergelopen sneakers en met op ons smoelwerk beekjes water die een ontroerend huwelijk aangingen met de laatste restjes zonnecrème, bestelde Lady Linn - née Lien De Greef, maar dat is niet erg - ons een portie van dat onverklaarbare, onverwachte, steevast in wilde golven aanspoelende geluk - festivalgeluk.

We kregen het ten midden van die stortbui immers plots erg wárm. Met dank aan de zangeres, het meisje, de lady Lady Linn. Pakte de microfoon vast, opende haar keelgat en gaf haar Magnificent Seven het sein om pure, aan zwoele dromen herinnerende soul uit piano, trompet, contrabas, trombone en ander vrolijk instrumentarium te toveren. Wat volgde, was een reisje naar de jaren vijftig, waar wij in een feestelijk verlichte ballroom met een diepe blos op de wangen een meisje ten dans vroegen. En vervolgens klunzig over het parket hobbelden, bezorgd om dat kleine geluk met haar lichte ogen in onze armen. Ondertussen, in Werchter, puften onze hartkleppen van ontroering, tintelden onze vingertoppen, en dansten onze voeten een freestyle regendans.

En, alsof het scenario voor dit bevreemdend mooie concert écht uit de koker van een schrijver van de romantische school kwam, kreeg de massa net na de laatste noot van la Linn bezoek uit Planckendael: een dozijn ooievaars kwam boven het Marqueeplein gracieus poolshoogte nemen. We knipperden even met de ogen, namen een meisje bij de hand, en voelden honderd rillingen over onze ruggengraat rennen.

I Don't Wanna Dance'. Het aardige radioliedje werd live opgetild tot een door duizenden kelen gedragen geval van pure magie - klonk tristesse ooit al zo euforisch?

'Dit is een droom die uitkomt.' Ook voor ons, Lady!