Review: The Script op Rock Werchter

Die verbazing mag eigenlijk niet, euh, verbazen, want het kwartet uit Dublin komt nog maar pas aan het venster piepen. Vorige zomer brachten O'Donoghue en zijn trawanten hun tittelloze debuutworp uit: een hitparadevriendelijk papje van makke soul en wollige rock, dat ons toen helaas al vrij Siberisch liet.

In Werchter kwam het drietal vol overgave hun best doen om ons aan de hand van radiosuccesjes à la We Cry' en The Man Who Can't Be Moved' op andere gedachten te brengen. Pindakaas: de maniertjes waarmee O'Donoghue over het podium dartelde irriteerden ons mateloos, de songs klonken zo glad dat ze amper na hun intrede in onze gehoorgang alweer langs de eerste de beste lichaamsholte naar buiten gleden, en de knullige rapintermezzos deden ons alleen maar vloeken omdat we op dat moment niet naar de Black Eyed Peas op het hoofdpodium mochten.

Toch kon The Script nog op redelijk wat bijval rekenen bij de onvermijdelijke meute gillende deernes, allen vastbesloten om er na Lady Gaga en Katy Perry nog één keer voluit voor te gaan. Zij hadden the time of their lives; hun onder dwang meegekomen vriendjes – sms'end, in de neus borend, of wanhopig de marqueevloer afspeurend naar een verdwaalde sjaal om eigenhandig een einde te maken aan hun lijden – duidelijk minder.

Omdat de aanwezige fangirls zo aandoenlijk hun best deden om uit volle borst mee te zingen: het acapellagedeelte van 'The Man Who Can't Be Moved'.

Quote

Gitarist Mark Sheehan: "This song is about my sister, because she's a fucking slut." Als die man voortaan álle teksten en melodieën zelf voor zijn rekening neemt, is er misschien nog hoop voor The Script.