Mother Allegra' zette meteen de toon. Een trage, grootse opbouw, uitmondend in een wall of sound die zich langzaam openrekte: drie minuten ver, en alle harten al van opwinding vervuld. Het was de prelude van een dol halfuur, waarin Ghinzu alle paadjes en banen van de rockmuziek van een nieuwe asfalteringslaag voorzag. Wat een succulente melting pot toch, die muziek van John Stargasm en z'n maats: lekker lopende gitaren stutten elke song, maar net zo goed werden de meest catchy space-synths uit de jaren 80 geïmporteerd, of kregen we spijkerharde drones uit datzelfde tijdperk op ons bord. En zo stond de Marquee dus helemaal uit de bol te gaan op moois als Mirror Mirror' en Cold Love'.
Een halfuur ver waren we, en ons notitieboekje stond al volgepend met de swingendste adjectieven, toen Ghinzu het publiek plots verbouwereerd achterliet. Een onduidelijk technisch probleem legde het concert meer dan tien minuten stil. Maar net toen de Marquee dreigde leeg te lopen, kwam de band toch weer op. De onderbreking leek een zware hypotheek om dragen, maar Ghinzu kwam snel weer onder stoom, en voorzag u van een hyperventilerende finale - eind goed, al goed.
Jammer dus van die ongewilde pauze, maar wij onthouden vooral dat misschien wel de meest miskende band uit ons land zieltjes voor zich heeft gewonnen. Les Bruxellois, c'est cool!
Hoogtepunt
Kill The Surfers', de meeslepende afsluiter die op een heus inferno eindigde.
Quote
"This is the second time we're playing in Werchter on the same day." (Stargasm leidt het tweede deel met een streep droge humor in.)
0 reacties
reageer ookReageer ook