t Zijn, zo vermoeden we, geen gasten waarmee het vrolijk grappen maken is over de defensie van Anderlecht: Tomàn ziet er politiek correcter uit dan Jos Geysels, en van hun optreden in de Wablief?!-tent onthouden we geen enkele song die in aanmerking zou komen voor de openingsdans op ons huwelijk (Pukkelpopcamping, vannacht, met het meisje dat we volgens onze vaste waarzegster tijdens Bon Iver zullen ontmoeten). Dat betekent evenwel niet dat we 't rubbish vonden - we zoeken nog naar een alternatieve term voor interessant.
De balorige postrock vanop de eerste twee platen heeft Tomàn intussen verruild voor een genre waar, eh, de naam nog voor moet uitgevonden worden - werk aan de winkel voor de jongens van Pitchfork! 't Is een enige mélange van wilde, op gitaren gebaseerde experimenteerdrift en innige knipoogjes naar alles wat zich this side of Mogwai bevindt. Ritmewisseling hier, tempoveranderinkje daar, van catchy naar hoekig en weer terug: per liedje hoorden wij eigenlijk vijf songs. Maar doorgaans waren dat vijf goéie songs, dus wat zouden wij het hier op een flauw neuten zetten?
Enfin, het was allemaal mooi, knap gedaan en - vooruit dan maar - interessant, maar na verloop van tijd verloor Tomàn het toch van onze attention span, en begonnen we OXO te spelen in de zweetplas op de rug van onze buurman. En gewónnen!
Hoogtepunt
Dat Teletubbiedansje waarmee de groepsleden van het podium stapten - álleraardigst!
Quote
"Nog tien minuten, ça va?"
Zo vervelend vonden we 't niet, hoor!
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
1 reactie
reageer ookrudy
Woensdag 26 augustus 2009 - 09u05
de foto bij dit artikel klopt niet, tomàn draagt nl nooit witte t-shirts...
Reageer ook