Review: Them Crooked Vultures (Surprise Act) op Pukkelpop (Marquee)

Een groep die namen als Dave Grohl, Josh Homme en Led Zeppelin-bassist John Paul Jones op de loonlijst heeft staan, roept onvermijdelijk verwachtingen op die zo torenhoog zijn dat ze haast onmogelijk ingelost kunnen worden. Right? Wrong! Them Crooked Vultures was vanavond nooit minder dan fantastisch en niet zelden fenomenaal. Spread the word: deze supergroep is geen collectie ego's die elk op hun eigen eilandje opereren, maar een echte band met leden die - gezien de beperkte live-ervaring - opvallend goed op elkaar ingespeeld zijn.

Homme neemt niet alleen zang en gitaar voor zijn rekening, het heeft er alle schijn van weg dat hij ook de dikste vinger in de pap had toen de songs geschreven werden: de helft van de set had Kyuss written all over it. Maar dat deert geen seconde; en al helemaal niet met een uitzinnige Grohl en de met shitloads cool gezegende Jones in de ritmesectie. Terwijl The Offspring op het hoofdpodium een nineties-revival aan het organiseren was, leerde de Marquee een klein uur lang wat er kan gebeuren als je snoeiharde riffs combineert met hooks die je voortdurend op het verkeerde been zetten. Voorheen onbekende nummers met titels als Scumbag Blues', New Fang', Warsaw', Nobody Loves Me', Dead End Friends' en Daffodils' hadden telkens maar vier maten nodig om ons vrienden voor het leven te maken. Volgende week gaan we bowlen!

Zeg dat wel.

Weinig meer dan Thank you' en We're very, very, VERY happy to be here'. Het bij dit soort groepen obligate moment waarop de groepsleden voorgesteld worden om elk afzonderlijk een open doekje te ontvangen, gebeurde vanavond zonder woorden. Eén uitgestrekte arm richting achtereenvolgens Grohl, Homme en Jones volstond om de tent compleet over de rooie te laten gaan. Fijn te merken trouwens dat, compleet terecht, de Led Zep-legende nog altijd op het hardste applaus kon rekenen.