Review: dEUS op Pukkelpop 2009 op vrijdag (Marquee)

, door ()

18581_006_deus_0005.jpg

Het optreden

Tom Barman had volk mee, goed volk. Sommen wij even op! Karin Drejer Anderson (ofte: Fever Ray), de Zweedse die op Vantage Point' een handje kwam helpen, deed dat nu ook live - de samenzang met Barman in Slow' klonk sexy en bevreemdend, haar weird beschilderd gezicht accentueerde het mysterie alleen maar. Next: een koortje. Niet de wat schmalzerige groep waar Barman vorig jaar op Rock Werchter gewoon in donderde, wel een vierkoppig achtergrondkoor dat een trits songs zowaar injecteerde met als honderd sigarettenkonen gloeiende soul - wie tegen deze vier dames sois belle et tais-toi durft te zeggen, verdient een enkeltje Siberië. Eerder op de dag had Gary Lightbody van Snow Patrol al uitgebreid met madeliefjes gestrooid richting dEUS, en kijk: daar huilde hij samen met Barman Hotellounge' al de wereld in - een macaber mooie versie. En oh ja: indrukwekkend, hoe Younes Faltakh van The Hickey Underworld in de eerste bis Sun Ra' mocht verbouwen met een rücksichtslose zangpartij. Nooit geweten dat er metal school in dEUS, maar hell, wat een heerlijk grimmig onweer donderde daar door de Marquee. “Vrouwen en kinderen eerst,” wilden we roepen, maar het was al te laat: het dak ging eraf, en het zou niet meer terugkeren tijdens afsluiter Suds & Soda', waarin De Jeugd van Tegenwoordig zowaar mocht inbreken met Hollereer'.

Maar ondertussen was er natuurlijk ook gewoon dEUS zelf. U mag gerust heimwee koesteren naar de tijd dat Stef-Kamil Carlens de groep naar een hoger niveau pitste, en met een stuk in uw kraag roepen dat dEUS wel nooit meer een Worst Case Scenario' gaat maken. Dat is nog wáár ook, maar so what: de nieuwe bezetting is de beste in jaren. Oudje Morticiachair' bijvoorbeeld herlééft: dat geile parlando wordt nu verzorgd door ene Mauro Pawlowski, die met zijn onverstoorbare cool de nieuwe beau van de groep is - met dat satanische lachje van m mocht hij Theme From Turnpike' ook nog naar een kookpunt drijven. En (tijdelijke?) aanwinst Tijs Delbeke zouden wij meteen een vast contract geven: de jongen (24 slechts!) toonde zich zo multi-instrumentaal (van gitaar tot blazers, en alles daartussen) dat we er een beetje schrik van kregen, en kleurde meer dan één oude dEUS-song met een klein verrassinkje anders in. En hadden we al gezegd dat Pocket Revolution' aan lijf en leden bleef plakken, dat een uitgepuurd Serpentine' ons langzaam afpelde tot er alleen nog een week, klein jongetje overbleef, en dat Instant Street' de freaky finale kreeg die van dat nummer zo'n verwoestend splinterbommetje maakt? Dat de twee nieuwe nummers nog niet helemaal pákten, alla: een repetitiehok heeft zo zijn functie.

Neen, tot spijt van wie 't benijdt (en Barman & co graag op hun smoel zien vallen): de ster van dEUS is niet tanende. In de kennel van de Vlaamse rock staat de groep nog steeds aan het hoofd van de roedel - hun blaffen naar de hemel is ons klein geluk.

Hoogtepunt

Keuze te over - zullen we toch maar voor Hotellounge' gaan?

Quote

“Ik presenteer u: ons achtergrondkoor!” (En triomfantelijk wees Tom Barman naar rechts, terwijl zijn dames links al opgesteld stonden.)

Humo's festivalnieuws in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven