Review: Dinosaur Jr. op Pukkelpop 2009 (Main Stage)

Het optreden

“Earth calling Jay!” Het is een kreet die meermaals door onze gedachten schoot als de grijze frontman weer eens verdwaald was in een solo, en Lou Barlow en Murph, die de klassieke line-up van Dinosaur Jr. vervolledigen, met de moed der wanhoop probeerden bij te benen. Geef hem een Marshall en een bak pedalen, en je hebt er geen kind aan. In zijn wereld is een song een excuus om te soleren, en wij stonden er met een brede grijns op te kijken.

Nadat de groep had opgewarmd met hun klassieke cover van 'Just Like Heaven', waren we weg voor een partijtje grasduinen in eigen werk: nummers uit de recente reünieplaten werden afgewisseld met een indrukwekkend rijtje oorverdovende jeugdherinneringen als - hou u vast - 'The Wagon', 'Freakscene', 'Sludgefeast', 'Out There' en 'Feel the Pain'. Dat alles met een verbetenheid - totally eighties hardcore – die we dit weekend nog niet vaak gezien hebben. We waren op slag weer sixteen, clumsy and shy.

Volgend jaar Hüsker Dü!           

Hoogtepunt

'The Wagon', onze favoriete track uit Green Mind: de plaat met de mooiste hoes ever, tevens één van de allerbeste Dinosaur Jr.-platen.        

Quote

Geen quote, wel een akkefietje dat deed vermoeden dat de legendarisch slechte verhoudingen binnen Dinosaur Jr. geen haar verbeterd zijn in vergelijking met 1989: de ene song die Barlow mocht zingen, werd door Jay Mascis prompt bedolven onder withete noise. Je kon er geen woord van horen: lachen!