Review: Das Pop op Rock Werchter 2010 (Main Stage)

Het optreden

Opblaasbare palmbomen die met pijnlijk herkenbare onhandigheid in (of beter: naast) het publiek gegooid werden, Bent Van Looy die voor de gelegenheid als dekmatroos uitgedost was (fashion müss sein!) - het droeg bij tot een algeheel silly sfeertje, maar het zat de flow geen seconde in de weg. Met zijn vieren hakten ze zich een weg door oud goud (You'), nieuw werk (een nummer dat weleens A Kiss Is Not a Crime' zou kunnen heten), en het puikje van hun derde, zelfgetitelde album (Saturday Night', Underground', Feelgood Factors', het traditioneel van meezingmoment voorziene Never Get Enough'). Vier, vijf wereldnummers ten spijt lijken ze maar niet uit de lagere regionen van de Werchterse line-up weg te geraken, maar de verbetenheid en welja, de klasse waarmee ze zich vandaag van hun taak kweten verdient uw respect.

Hun vaste, knalroze backdrop waren ze deze ochtend trouwens thuis vergeten, werd dan maar door Humo's boekanier van plezier (kv) mee naar Werchter gesleept en kon daardoor pas tijdens het derde nummer omhoog gehesen worden. Van Looy heeft ondertussen laten weten het vanaf nu altijd zo te zullen doen. Ondertussen, in het publiek, hield iemand het bordje Dos Pap por favor' omhoog. We zouden zeggen: geef de rest van de weide er ook één!

Hoogtepunt

Wings' is, met of zonder dubbele drumsolo, altijd een hoogtepunt.

Quote

Kinderen van Werchter, doe gewoon wat wij doen. Geen schrik: alles is veilig. Veilig als zonnecrème.' Bent Van Looy maant aan tot meezingen.