Review: Florence + The Machine op Rock Werchter 2010 (Pyramid Marquee)

Het optreden

'Muziek voor dramaqueenerige janetten,' hoorden wij gisteren iemand zeggen over Florence and The Machine. En ja, in het begin van haar set scoorde onze favoriete Florence – ok, we kennen er eigenlijk maar één – regelmatig een vlotte acht op onze pathosmeter. Tijdens 'Blinding' bijvoorbeeld: ingezet als een bezwerende mantra, maar in een barokke finale jammerlijk over de kling gejaagd. We moesten – zieke geest, we weten het wel – zelfs even aan Within Temptation denken.

Maar! Gaandeweg hield Florence op met reverences te maken voor all things gothic, zette ze gewoon haar machtige kwek open en mepte ze ons plat met songs die álles hebben – poten en oren, tieten en een ruggengraat, love en devotion. 'Drumming Song' bijvoorbeeld: een furieuze beginselverklaring die de Marquee een eerste keer naar het kookpunt joeg. En als wij zeggen kookpunt bedóélen wij ook kookpunt: op enkele duizenden ruggen kon een eitje gebakken worden.

Florence oogde afwisselend als een zweverige Feng Shui-docente, een extatisch dansende club kid, een verlegen prinsesje dat kekke kushandjes werpt, en een vogel in een kooitje die met aandrang tsjirpt om een vers kommetje water. De complimenten – en dat waren er nogal wat – nam ze met een meisjesachtige giechel in ontvangst.

Dat moest ze vooral doen aan het end, toen 'Kiss with a fist', 'Dog days are over', 'You got the love' en 'Rabbit Heart' tezamen een in the face-slotakkoord vormden: u brak – terecht! – het kot af, en in de front begon le tout StuBru aan een tropisch paringsritueel (jij danste het mooist, Linde!).

Muziek voor dramaqueenerige janetten? Welja, dan weze dat maar onze nieuwe nickname.

Hoogtepunt

In 'You got the love' vloeide alles samen: een dampende, verleidelijke lap soul die zelfs de meest liefdeloze knakker een kriebel in de ballen bezorgde.

Quote

– levenswijsheid op een pancarte in het publiek. Weer iets bijgeleerd!