Review: The Black Keys op Rock Werchter 2010 (Main Stage)

Het optreden

Intenser dan drummer Pat Carney zagen we dit weekend nog maar zelden iemand over zijn instrument gekruld, en dat Dan Auerbach een stem heeft waarmee je desnoods naar viér oorlogen kan, was op plaat al lang duidelijk: live was het zowaar nóg indrukwekkender.

Tijdens de eerste vier en laatste twee nummers van de set stonden The Black Keys in hun trademark tweemansbezetting op het podium en werden nummers van oudere platen bovengehaald (mochten ze u overtuigd hebben en u rent morgen naar de platenwinkel: check eerst Thickfreakness' en het fan-fuckin'-tastische Rubber Factory'). Daartussen werd er twee man versterking bijgeroepen om acht nummers van Brothers' (waarop hun rauwe sound verlucht werd met bas en orgeltje) op verschroeiende wijze over de hoofden van het talrijk opgedaagde publiek te jagen.

Het was bluesrock zoals die moét klinken, songs met grove korrel en gedrenkt in een stomende cocktail van alcohol, gesmolten rubber en woestijnzand. Girl Is On My Mind', Everlasting Light', Next Girl', Sinister Kid': de groep uit Akron, Ohio kreeg steeds meer twijfelaars over de streep en tegen Howling For You' stond iedereen die al wakker was (en zijn eerste loempia en drie pinten van de dag niet té nadrukkelijk in zijn maag voelde klotsen) enthousiast mee te zingen. Het was, kortom, één van die momenten waar u bij had moeten zijn.

Hoogtepunt

10 A.M. Automatic', Next Girl', Too Afraid To Love' & I Got Mine': voor een groep zonder noemenswaardige hits kunnen The Black Keys live met opvallend veel classics uit de hoek komen. Ze boden alles wat men genoegzaam van de groep pleegt te verwachten: opwinding, energie, schijnbewegingen en - het werd tijd - bij momenten onvervalst kippenvel.

Quote

We're from Ohio. Thank you for hanging out with us!' Meer moest dat écht niet zijn.