Review: Mark Lanegan op Pukkelpop 2010 (Marquee)

Het optreden

Geen idee hoe Mark Lanegan zich tegenwoordig voelt. Er waren De Verhalen: innige slows met drugs en alcohol, en vrouwen die hem de pik afbeten. Opgejaagd door zijn vrienden, de politie, zijn publiek. De dood die wazig naar hem keek, en Lanegan die waziger terugkeek. Maar 't zou voorbij zijn nu. Géén drank meer, geen drugs, zelfs geen sigaretten. Op het podium dronk hij water. Keek hij oncomfortabel. En trekkebeende hij wat. Nogmaals: geen idee hoe Mark Lanegan zich tegenwoordig voelt.

So what, trouwens? Het zijn De Verhalen. Maar er waren – en zijn – ook De Songs. Want de nicotine, de flessen Jack, de naald en de turbulente histoires de femmes: ze maakten hem tot wie hij is – een huid als krijt, ogen als vervuild vuur, handen die klauwen naar alles of niets - maar ze maakten niet zijn liedjes. De goot maakt een mens niet briljant – hoogstens briljanter. Er was ook Het Genie.

Waar het om gaat: Lanegan zong op Pukkelpop zijn liedjes zoals hij dat altijd doet. Backstage had hij, ik weet het zeker, net een kip de kop over gebeten, een wanhopig onzevader opgezegd, en zijn lijf bij elkaar geraapt. En vervolgens ging die keel open, werd het schuurpapier uitgerold, en speelde Dave Rosser Lanegans schaduw-op-gitaar – de man deed dat voortreffelijk, en hielp ons om heimwee naar Isobel Campbell, Greg Dulli en andere Josh Hommes in te kampen.

Er was Bubblegum', natuurlijk was er Bubblegum': de plaat waar in jongenskamers ontelbare keren de stofdoek over ging, opdat er niets aan zou veranderen, dat ze intact zou blijven, elk krasje was heiligschennis, en die nu nog altijd op druk beklante lijnbussen, op treinen en in de kelders van gure kantoorgebouwen op de iPod aangeklikt wordt. When Your Number Isn't Up' spuwde meteen elke spat joie de vivre uit de Marquee, Like Little Willie John'  was beenharde blues die elke overgebleven illusie in een kaduke plooi legde, One Hundred Days' was het koukleumen van een eenzaat.

Uit Field Songs' was er One Way Street', een song zo mooi dat ik er nooit over heb willen nadenken, en Don't forget me', de gesmoorde snik wanneer het all over is, en The Fat Lady hardnekkig weigert nog een liedje te zingen. Where the Twain shall meet' en Dying days' riepen The Screaming Trees in herinnering, en god mag weten dat dat een herinnering is om te koesteren.

En er was I'll take care of you' – zeven hartkleppen die luidkeels protesteerden bij zoveel moois, en een kransslagader die zich in bochten wrong. Ik heb geen inside information, geen grote aanwijzingen, maar als Mark Lanegan I'll take care of you' zingt, ben ik geneigd hem te geloven

Hoogtepunt

Toch maar Hit The City'. Een heel klein beetje misten we de tweede stem van PJ Harvey, maar toch: t blijft live een met bloedeloos neonlicht overgoten motherfucker van een song. 

Quote

 Thank you.' Ik zei het al: het zijn De Songs