Review: Blood Red Shoes op Pukkelpop 2010 (Marquee)

Het optreden

Let wel: een welverdiende A for Delivery en een kus van de juffrouw. Het heeft bovendien iets moedigs om, op een moment dat iedereen naar de jaren zestig of tachtig teruggrijpt, koppig de kaart van nineties te blijven trekken, met riffs en attitude die zo uit de grunge-Bijbel geciteerd lijken. Ze riepen de tent tot twee keer toe op om te crowdsurfen: hoe jaren negentig kun je zijn?

Maar wij krijgen hoe langer hoe meer de indruk dat Steven Ansell en Mary-Lynn Carter one trick ponies zijn, die nog jarenlang hetzelfde mokerharde wijsje zullen fluiten. De riffs, hoe potent ook, waren na een tijdje nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden. Het tempo blijft altijd hetzelfde. Er zit geen vierkante centimeter ruimte in hun sound: na een kwartier al snakten we naar frisse lucht en een kleine verrassing – het hoefde echt niet veel te zijn.

Maar: wel harde werkers. Ze stónden er, alsof ze elke aanwezige nog één voor één moesten bekeren. Uw enthousiast applaus hebben ze dubbel en dwars verdiend.

En dan gaan we nu als de bliksem dat flanellen hemd weer uittrekken.

Hoogtepunt

De nummers van Box of Secrets' lijken ons toch net dat stukje scherper dan hun nieuwe werk, en het hitje You bring me down' deed de tent terecht in vlammen opgaan. Hopelijk regent het niet meer!

Quote

"Hallo. Wij zijn Blood Red Shoes!" Zoals gezegd: aan hun inspanningen zal het niet gelegen hebben.