Review: The Black Box Revelation op Pukkelpop 2010 (Marquee)

Het optreden

De twee traden dit jaar al drie keer op tijdens een publiek evenement waar wij ook aanwezig waren (dat zal bij u wel niet veel minder zijn) en toch - we zouden eigenlijk niet verbaasd mogen zijn - slagen ze er met hun tomeloze energie en dito songs telkens weer in om ons de opwinding van de eerste keer te bezorgen.

Eén van de voornoemde, vorige optredens vond plaats in een Keulens kelderzaaltje, waar General Fiasco was opgedaagd als support act. Diezelfde Noord-Ieren waren vandaag ook te bezoeken in de Club en we hebben geen idee hoe ze het er deze keer van afgebracht hebben, maar destijds was al vrij snel duidelijk dat de waardeverhoudingen tussen beide bands ook in Duitsland goed gekend zijn. GF werd compleet genegeerd door de goed gevulde kelder, terwijl BBR er haast versmacht werd in een liefdevolle omhelzing.

Vandaag werd het optreden van de groep vooraf aangekondigd als een historisch moment: dit jaar de enige Belgische band in de Pukkelse Marquee', maar heel eerlijk: we verkozen toch het Club-concert van vorig jaar. Omdat de duisternis toen tenminste al min of meer gevallen was (nog altijd de beste omstandigheden voor finger burnin' oude-negerblues) en omdat ze toen ook veel meer tijd toegewezen gekregen hadden om een set op te bouwen.

Aan de groep zelf, én aan hun inzet, viel vandaag overigens niets af te dingen: het openingskwartier (met onder meer Set Your Head On Fire' en High On A Wire') was net zo verschroeiend als altijd, en het gas dat daarna teruggenomen werd met Sleep While Moving' (En nu een traagske'), werd in een derde akte dubbel en dik terug in de motor gejakkerd tijdens I Think I Like You' en I Don't Want It'. In Humo's Pukkelpop-ABC stond bij het Black Box Revelation-stukje iets als: Niet tevreden, geld terug.' We denken niet dat ze verlies gemaakt hebben.

Hoogtepunt

Het zoals wel vaker aan het liefke' van Jan Paternoster opgedragen My Girl': als het geen echte liefde is, kan hij toch verdacht goed doen alsof.