Review: Eels op Pukkelpop 2010 (Main Stage)

Het optreden

Lag het aan het festivalbier dat hij vlotjes binnengoot? Aan het feit dat de zon scheen? Of aan de wetenschap dat hij en zijn bebaarde vrienden (mannen uit één stuk, even getalenteerd als stijlvol - we zouden zweren dat de bassist in een ver verleden bij Soulsister zat) u en uw zongedroogde kop een vol uur lang mochten entertainen? E was in bloedvorm. Hij verwees uitdrukkelijk naar de zon in de covers van Summer in The City' (The Lovin' Spoonful) en Summertime' (van George Gershwin en al een miljoen keer gecoverd, maar hier toch nog verrassend en straf), tilde Mr. E's Beautiful Blues' naar nog vrolijker hoogten door er Twist & Shout' onder te plakken (indrukwekkend!), en liet zich bij het voorstellen van zijn band kennen als een geroutineerd en gevat entertainer.

Was het dan allemaal liefde en zonneschijn? Nee. Eels zou Eels niet zijn zonder een flinke portie woede (Dog Faced Boy', Souljacker Pt. 1', allebei van een verschroeiende intensiteit), een emmer heartbreak (The Look you give that guy') en een mespunt tenderness zoals alleen E die kan tentoon spreiden (de nagelnieuwe, alweer geweldige single Spectacular Girl', My beloved Monster').

Mogen wij na deze geweldige show concluderen dat E een herboren mens is? Misschien niet, maar dan is hij wel een uitmuntend acteur. Eentje met een indrukwekkende back catalogue, bovendien.

Hoogtepunt

De rijkdom van zijn back catalogue ten spijt: Spectacular Girl'. Nog nooit gehoord, meteen gesmolten.

Quote

"On my right: Mr. Kool G. Murder, winner of the Bass Magazine Bass player of the Year-Award' '83!" Waarop Kool G, we kid you not, een trofee in de lucht stak. U had er bij moeten zijn. Nee, echt!