Review: Mumford & Sons op Pukkelpop 2010 (Marquee)

Het optreden

De voortekenen waren nochtans duidelijk. De singles uit debuutplaat Sigh No more' stoomden stuk voor stuk door naar de hoogste regionen van De Afrekening, en daar bleef het niet bij: geen enkele groep heeft het afgelopen jaar met zoveel sprekend gemak een brug geslagen tussen de luisteraars van StuBru, MNM en Radio 1 als Mumford & Sons. Bij ons op het werk intussen, verbaasde een type dat wij totaal niet met muziek associëren ons dit voorjaar met Little Lion Man' als ringtune op z'n gsm.

Toch stonden we met open mond te kijken. De Marquee – toch niet wat men noemt een iglotent - was veel te klein om het Britse viertal (weliswaar aangevuld met een blazerssectie) en hun fans te huisvesten. En die fans – de verzamelde Chirojeugd van Vlaanderen, maar net zo goed een hoop types die waren overgewaaid uit de Boiler room, uit de Chateau gedruppelde hipperds en een paar honderd Canvas-kijkers – bleken elk nummer, ook de albumtracks, woord voor woord mee te kunnen zingen. En daar bleef het niet bij: er werd gestampt en gejoeld en gefeest en gebruld, en telkens als Country King of The Banjo' Winston zijn instrument op gang trok, volgde er een explosie van Oohs', Aahs' en Yi-haa's' die tot ver buiten Kiewit te horen was. Dat noemt men dan: een snaar raken.

Herinnert u zich nog Bon Iver, vorig jaar in de Marquee? Dat gevoel. Dít is trouwens waar Henry Rollins het over had, toen hij eerder op de namiddag de Phil Bosmans-toer opging: het festival als samenscholing van goeie ideeën, verdraagzaamheid en liefde. We kregen er, onze cynische inborst ten spijt, kippenvel van.

Hoogtepunt

Twee keer ging het dak er écht af: bij Little Lion Man' en, helemaal op het eind, The Cave'.

Quote

Ooh' Aah' Yi-haaaaaa!!!!'