Review: Isbells op Pukkelpop 2010 (Wablief?!)

Het optreden

“Ja, maar…” moet zowat onze standaard reactie zijn, wanneer we Isbells weer eens horen vergelijken met een of andere (indie)folkgrootheid (Nick Drake! Bon Iver! Elliott Smith!). Uiteraard verscheen het viertal vanavond ten tonele met gitaren en gitaarachtigen in alle denkbare maten. Tuurlijk stuurden ze volop hoge, ijle zanglijnen de Wablief?!-tent in. Maar uiteindelijk bleek Isbells toch vooral als Isbells te klinken. Wanneer hun liedjes een tikkeltje naar country neigen – My Apologies', het slaapliedje voor Gaëtan Vandewoudes kersverse zoontje en de nieuwe song die ze speelden – herinneren ze ons aan stokoude train songs uit de Amerikaanse folktraditie: ze wiegen je zachtjes door elkaar, alsof je in een antieke wagon door niemandsland spoort, op weg naar huis.
Dochtertje Charlotte – een kleuter nog - kreeg papa Gaëtan zover dat ze mee mocht komen ooh-ooh-en tijdens As Long As It Takes', wat voor enige hilariteit op het podium zorgde, toen Charlotte zich niet echt aan haar tekst hield. De hele tent – die intussen compleet was volgelopen – stond vertederd toe te kijken. Amai, ik heb me gelukkig gevoeld', verzuchtte Vandewoude achteraf.
Time's Ticking' klonk zo ijl dat het net niet verdampte in de lome hitte. De hypnotiserende op en neer golvende gitaarriedel van Reunite' kreeg de tent spontaan aan het meeklappen. Vanavond hing er magie in de Wablief?!-tent, en dat ondanks de verwoede pogingen van het gespuis in de Boiler Room om de boel te saboteren. We durven ons nauwelijks voorstellen hoe mooi Isbells maandagavond in het feeëriek verlichte Warandepark zal klinken.

Hoogtepunt

Onvermijdelijk: As Long As It Takes'

Quote

Gitarist Gianni Marzo, net voor ze Without A Doubt' inzetten: Kan iemand de deur dichtdoen?' In de Boiler Room hoorde niemand hem.