Review: The xx op Pukkelpop 2010 (Marquee)

Het optreden

Intro' weerklonk, en daar was het begin van een nieuwe wereld: plots waren we meer blood dan bones, schikte ons jongenszieltje zich naar anderhalf uur ritmische blues-aerobics, en begon onze mascara spontaan uit te lopen. 

Crystalized' - dat het eeuwig de ringtone mag blijven van Ons Meisje - was de eerste pakkende paringsdans van twee stemmen die duelleren, aan elkaar gaan kleven, weer rechtsomkeer maken. En opnieuw duelleren, aan elkaar gaan kleven, weer rechtsomkeer maken. Heart Skipped a Beat': de hernieuwde kennismaking met dat ene zinnetje, Sometimes, I still need you', dat luizige, lullige zinnetje waar meer snik in zit dan stem, maar dat we meeprevelden als was het een dwingend onzevader.  

We zullen hopelijk nooit wennen aan The xx, aan hun donkere, uitgebeende gitaren die een gevaarlijk spelletje poker met de onderbuik spelen, aan hun roezige spelletje van aantrekken en afstoten, met altijd weer datzelfde resultaat: in stille kamertjes als een straathond je wonden likken.

We hoorden Basic Space', en voelden honderden rillingen iets obscuurs dansen ter hoogte van onze ruggengraat en belendende percelen. Shelter' was een kreet in het guurste uur van de nacht - hij kan veel betekenen, maar zeker niets goeds. Please teach me gently, how to breathe,' klonk het, en even wisten we het ook niet meer.

Next: de Kyla-cover Do You Mind' , ons enige request wanneer we ooit in een isolatiecel belanden. Islands', dat op bedrieglijk lichte voeten liep. Night Time', de laatste toegift die je wil horen van de dj na alwéér een verloren club night, en alwéér met bonzende oren de metro in.  En Infinity', met die bezwerende mantra: I can't give it up'. Nooit eerder rukte de kippenvelpolitie zo massaal uit, en toen moest de toegift Stars' nog komen, de slaapmuts die ons nog weken wakker zal houden.

Kon ik maar wonen in dit modderbos van Romy & Oliver, waar alle paadjes mossig zijn, en takken kraken tot ze moe zijn. The xx was vrijdag de groep die je het vel van de botten bibberde.

Hoogtepunt

Watch things on VCR with me / And talk about big love / I think we're superstars / You say you think we are the best thing'

Quote

Thank you so much' (ad infinitum) (en zelfs de zevende keer klonk het hopeloos oprecht).