Het optreden
Vijf albums zijn er, en er zou geen cd-rek mogen bestaan waar die niet in staan. Vooral 'Boxer' en 'High Violet', de recentste twee, boren gaten in de ziel en geen mutualiteit die iets wil terugbetalen. En hier, op Pukkelpop, werd de Grote Groep geboren: The National is de tentjes ontgroeid, en bloeit nu op de Main Stages. Past hun dat, vallen er op zo'n monsterpodium wel feestjes van angst en pijn te vieren? Toch wel: The National bulderde de hele wei plat.
Matt Berninger, gulzig slokkend van flinke glazen wijn, diste samen met z'n maats de juweeltjes van die twee recentste platen op van 'Mistaken for Strangers', 'Squalor Victoria' en 'Apartment Story' tot 'Anyone's ghost', 'Bloodbuzz Ohio' en 'I'm Afraid Of Everyone'.
En dat klónk de breekbaarheid in elke National-song werd uitgehuwelijkt aan mindfucks van lappen noise - de songs mochten eindigen in een muur van gitaarvuur. 'England' was een ballad die zichzelf openknoopte tot een lillende lap vlees waar, wees er maar zeker van, beestjes in zaten. 'Fake Empire' blijft een hartritmestoornis op zichzelf. En 'Slow Show' pousseerde de traanklieren als een in hopeloosheid gedrenkte, nooit verstuurde liefdesbrief.
Melancholie die maanden had liggen koelen, borrelde eindelijk op: The National speelde origami met onze vitale organen, en postte de ultieme totaalervaring in ons hoofd. Wat rest: deemoedig over het festivalterrein dwalen.
Hoogtepunt
'Terrible Love' was de enige mogelijke afsluiter: een majestueus, in ziedend gitaargeweld finishend epos over Angst en Pijn.
Quote
'Ik vraag een doktersbriefje voor héél volgende week.' (Een collega, óók platgemept door The National.)
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookbugsinmyhead
Maandag 30 augustus 2010 - 16u43
ik ben grote fan van the national en ben jammer genoeg eerder teleurgesteld door hun performance op pukkelpop. matt zat twee keer met zijn zang niet op het ritme ( wat ook duidelijk op zijn verward gezicht af te lezen was ) en de vele muzieklagen die in hun studio nummers te horen zijn werden gruwelijk tot één -inderdaad- noiselaag platgewalst. ook de locatie voor muziek die voor mij zoveel kwetsbaarheid vertegenwoordigt vond ik allesbehalve ideaal. too bad, maar ik blijf luisteren!
matiz
Maandag 23 augustus 2010 - 10u59
ben verliefd! The National heeft zijn zaadje in mij geplant
Reageer ook