Review: Linkin Park op Rock Werchter 2011 (Main Stage)

, door (kd)

Linkin Park was met uw voeten aan 't spelen: ruim een kwartier later dan gepland kwamen ze op, en u stond zodanig te popelen om de heren aan het werk te zien dat u maar blééf applaudisseren zodra er iemand op het podium verscheen - de crew heeft zich waarschijnlijk zelden zo populair gevoeld.

22714_LINKIN_PARK20110630_0119.jpg
© Eddy Petroons

Het optreden

We zullen maar eerlijk zijn: tien jaar geleden - we waren vijftien en onwetend - hebben we 'Hybrid Theory', de debuutplaat van het Californische zestal, in huis gehaald. Een jaar later lieten we Linkin Park voorgoed links liggen (we staan sowieso argwanend tegenover groepen die drank en drugs afzweren): Jimi Hendrix kruiste ons pad en sindsdien zijn onze wegen nooit meer gescheiden. Meer dan een trip down memory lane hadden we dus niet verwacht toen we ons richting Main Stage begaven. Het bleek allesbehalve een aangename trip te zijn.

Nu metal (of wat het ook moge zijn) blijkt na tien jaar nog steeds hip: tienermeisjes tierden bij elke intro die ze herkenden, en zowat iedereen volgde zonder morren de bevelen van frontman Chester Bennington op. De band had voor visuele effecten gezorgd, wat niet meer was dan een upgrade van  Windows-screensavers die overgingen in vreemde constellaties - vraag ons niet wélke constellaties precies, we zouden lsd nodig hebben om er überhaupt iéts in te kunnen zien.

Linkin Park was luid, oorverdovend luid: de grond dreunde mee onder de harde bassen, en het zou ons niet verwonderen als Beady Eye het moeilijk had zich in de Marquee verstaanbaar te maken. We herkenden 'Papercut', 'In The End', 'Crawling' en doorbraaknummer 'One Step Closer', en we konden enkel denken: mèh. Na 'Lying From You' en 'Given Up' was het de beurt aan 'Numb', waarin Bennington de nietszeggende regels 'I'm tired of being what you want me to be' zong - het zal vast de teenage angst van het doelpubliek verwoorden, maar wij vonden het vooral ergerlijk.

Gedurende het hele optreden - een làng anderhalf uur - vroegen we ons geeuwend af: staat dit na Queens of the Stone Age geprogrammeerd? Bezorgde ouders wier tieners naar Linkin Park luisteren, kunnen we dus geruststellen: this too shall pass.

Hoogtepunt

'One Step Closer', for old times' sake. Maar niet van harte.

Quote

Gelezen op een bordje: 'Chester, do me!' Liever u dan ons , dan toch.

Humo's festivalnieuws in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

Humo cover Neem een
abonnement
op Humo
De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven