Review: Beady eye op Rock Werchter 2011 (Pyramid Marquee)

© Eddy Petroons

Het optreden

Liam. Dat hij al te fashionably tien minuten te laat het podium kwam opgetalmd; dat hij de eerste helft van opener 'Four Letter Word' pijnlijk naast de maat aan het zingen was; dat hij het hele optreden lang een witte sjaal om de pols geknoopt had die - telkens the Kid zijn trademark pompeuze zangpose aannam - tussen diens gespreide benen als een ontsnapte lintworm tevoorschijn kwam geschoten: we gooien er graag de mantel der liefde over. Maar dat hij daarbovenop ook nog eens een uur lang de automatische piloot aan liet staan: dàt was een brug te ver.

Niet geheel onverwacht werd de passage van Beady Eye voorafgegaan door een deun van The Stone Roses - Ian Brown is het idool en de natte droom van de Wenkbrauw, en verstoppen heeft zelden zin -  maar een opmaat naar een geïnspireerd optreden was het niét. 'Beatles and Stones', 'Millionaire', 'The Roller': geen moment werd de indruk gewekt dat er een gemeende poging werd ondernomen om de massa echt in te pakken. Op 'The Beat Goes On' zou het vrolijk knikken geweest zijn, ware het niet zo vrijblijvend afgehaspeld. 'Bring the Light' was oké, maar ook niet meer dan dat. Fuck the reviewer, zou u kunnen zeggen, en terecht. Maar op de eerste rij hebben we ook fàns zien geeuwen tijdens 'The Morning Sun', en van hen verwachten we méér. We dragen Liam Gallagher een warm hart toe, maar hij is ver afgezakt van de top van de Olympus, waar hij op basis van zijn talent thuis hoort.

Hoogtepunt

'Kill for a Dream', waarin de branie voor één keer recht evenredig was met de impact op het publiek.