Review: White Lies op Rock Werchter 2011 (Main Stage)

© Eddy Petroons

Het optreden

Men vindt dus grótere White Lies-fans dan wij, maar de Londense groep maakte het ons vandaag relatief gemakkelijk om die reserves opzij te zetten. 'Farewell to the Fairground' bleek ineens een opener zoals méér groepen die zouden moeten hebben. 'Holy Ghost' en 'To Lose My Life', in de thuisstereo aan de vlakke kant, deden het goed en het ingehouden enthousiasme van de band werkte aanstekelijk in op het gemoed. Volgde er een korte dip met 'E.S.T.' en 'Is Love', dan ranselde een stevig 'Death' die twijfels er even later alweer uit. We kennen de kritiek: White Lies is gekloond uit de grote teen van Joy Division, en ze verhouden zich tot Interpol zoals 'Matlock' tot 'The Usual Suspects'. Kritiek is er om genegeerd te worden.

Frontman Harry McVeigh was overigens zichtbaar flabbergasted door het gejuich van het voor dit uur in behoorlijke groten getale opgedaagde publiek. 't Ontlokte hem regelmatig een verbijsterde glimlach die enigszins in strijd leek met de in doem gedrenkte huisstijl. We gunnen het 'm. Er was niet veel in te brengen tegen de set die hier vandaag op het hoofdpodium werd gebracht, en dat terwijl de zon hier net zijn tweede adem vond en dat géén ideale omstandigheden zijn voor roodogige postpunk.
Kort: White Lies wordt voorafgegaan door een slechte live-reputatie, en toen ze woensdag kort mochten aantreden in 'Villa Vanthilt' waren er meer valse noten dan andere, maar daar was vandaag weinig van te merken.

Hoogtepunt

'Bigger Than Us', het nekschot.