© Eddy Petroons
Het optreden
The National heet een bende sombermansen te zijn - lui die je een depressie aanpraten terwijl je gewoon zin hebt in smalltalk. En toegegeven: in hun songs woont weemoed, en het gekartelde verlangen naar andere levens. Maar op Rock Werchter leidde die ingetogen tristesse tot euforisch festivalgeluk. The National bloesemde zich door een bloedmooie set, en legde vijvers van weemoed aan, met schotbalkjes van ongekunsteld geluk.
Matt Berninger en co plukten vooral uit 'Boxer' en 'High Violet', prijsplaten met een lang leven. 'Anyone's Ghost' was getoonzet spijt, 'Afraid of Everyone' een bezwerende tearjerker voor doorwaakte jongensnachten, met in het slot dat geweldige 'Your voice is swallowing my soul, soul, soul' als een mantra voor geblesseerden, gekneusden en gebelgden. 'Conversation 16' leverde meer kippenvel op dan de gemiddelde poelier in een carrière ziet passeren. 'It's a Hollywood Summer,' baritonde Berninger, en damn sure it is. De zinderende blues van 'Bloodbuzz Ohio' sneed de adem af, 'Apartment Story' was zwelgen in de vrijdagavondblues.
Twee blazers stuurden de wei richting Melancholica, giechelige windbriesjes speelden haasje over met elkaar, en niemand die nog kon ontkomen aan dat ene overweldigende gevoel: festivalgeluk.
Hoogtepunt
In de finale vormden 'England', 'Fake Empire' en 'Mr. November' al een briljant triumviraat, en toen kwam afsluiter 'Terrible Love': Berninger ging psycho, dook met doodsverachting het publiek in, zong zich drie longen uit het lijf, en zette zo een majestueus point final achter een uur festivalgeluk.
Quote
'Thank you. That was depressing.' - Berninger dist zijn eigen 'Sorrow'.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookBrother George
Dinsdag 5 juli 2011 - 16u37
En dan te bedenken dat ze in zaal nog beter zijn ...
naitren
Zondag 3 juli 2011 - 23u49
Één van de betere bands!
Reageer ook