Review: Elbow op Rock Werchter 2011 (Main Stage)

© Eddy Petroons

Het optreden

Dit weekend nog niet veel frontmannen gezien die het publiek zo behendig én zo schaamteloos wisten te mennen als Guy Garvey daarnet tijdens de passage van Elbow op het hoofdpodium. Er werd weliswaar rustig geopend met een voorzichtig tot een hoogtepunt gebracht 'The Birds' - dooraderd met onverhoedse psychedelica onder de neermokerende zon. Maar dan zag een opgewekt 'The Bones of You' zich geëscorteerd door een streep milde stand-up comedy, en tijdens 'Mirrorball' leek het door extreem veelvuldig gebruik afgebleekte 'Zwaai-Met-De-Armen-In-De-Lucht'-Moment voor één keer eens niét gratuit of hopeloos melig. Garvey trok voortdurend alle schuiven tegelijk open - 'Open Arms' werd voorzien van een akelig perfect uitgevoerde reverse mexican wave ('Tried it at Glastonbury last week, and it worked like a treat') - maar vergat daarbij geen seconde de muziek.

Precies op het juiste moment ingezette strijkers vormden laagjes met de goed in Stella gemarineerde stem van Garvey, Elbows unieke blend aan sleazy man's Coldplay-songs hinkelde aldoor aan de juiste kant van melodramatisch, en de riff van 'Grounds for Divorce' kliefde het redelijk massaal aangetreden publiek aan flarden.

Tussendoor was er nog 'Neat Little Rows' geweest, dat op al de juiste plekken schuurde, met aansluitend een verbazend catchy sing-a-longversie van 'Move the fucking sex doll away, you totally fucking weirdo'. Publiek vs. kerel met opblaaspop op zijn schouders en, om d'r bewegingen te dirigeren, een strategisch geplaatste duim in flamoes: 1-0. Je kon er vrolijk, kregelig, strijdvaardig of zelfs geil van worden, maar verontrusten deed het in elk geval. Opmerkelijk en schier feilloos optreden.

Hoogtepunt

'Lippy Kids' en mantra-deluxe, 'One Day Like This'