© Eddy Petroons
Wat vond Humo?
Sam Beam en de zijnen maakten er weinig woorden aan vuil: Iron and Wine bracht de songs, en de songs alleen. En hey, konden we alleen maar blij mee zijn: die songs zijn immers beesten met poten en oren - trefzekere, melodieuze kunststukjes waarin het aangenaam verdwalen is.
Vaak vouwden de liedjes zich open van weifelende indie blues tot een groots opgezet panorama waarin hobbelige country, gedurfde americana, snuifjes postrock en jazz een woordje meepraatten.
'Boy With a Coin' was een uptempo ode - 't klonk alsof Yeasayer een singer-songwriter had ingehuurd. En 'Walking Far From Home' ontpopte zich tot een heupwiegend feërietje dat de hele wei deed blozen - wat een cute jong koppeltje naast ons, trouwens!
De man met de mooie volle baard - eat that, Koen F. - bedankte u, en u joelde zich een halve long uit het lijf - soms kan het allemaal simpel zijn.
Quote
'Tétten' - zo, die hadden we dit festival nog niet gehad.
Hoogtepunt
'Wolves': dijk van een song - kundig opgebouwd, met in het midden een verrukkelijke portie gitaarlawaai.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook