Review: Edward Sharpe & The Magnetic Zeros op Pukkelpop 2011 (Club)

© Eddy Petroons

Samen brachten ze iets waarvoor wij weliswaar Luc Janssen niet van zijn hippe backstagebrommertje zullen sleuren en onverwijld koers zullen zetten naar de dichtstbijzijnde cd-winkel, maar wat ons niettemin best beviel. Een typische festivalact, quoi.

Genre

Levensblije hippiemuziek à la We're From Barcelona.

Hoogtepunt

Tijdens 'Home', het soort meezinger waar een mens domweg vrolijk van kan worden, liet de zanger zijn micro in de voorste rijen rondgaan. Eén meisje - Frie uit Oostende, wist een nijvere collega van het Belang Van Limburg uit te vlooien - zong aanmerkelijk beter dan Alex Ebert en zijn achtergrondzangeressen bij mekaar. Volgend jaar óp het podium, Frie?

Dieptepunt

Geen noemenswaardige dieptepunten, al lieten de Magnetic Zeros qua in de maat spelen en gelijktijdig inzetten wel eens een piepklein steekje vallen. Af en toe eens een jointje minder opsteken is onze tip.

Blikvanger

De gitarist had voor de gelegenheid zijn Super Mario Bros-outfit uit de kast gehaald. De bierbuik had hij; de snor ontbrak. 

Quote

'Voor mij?'
(Edward Sharpe  krijgt onverwachts een banaan toegeworpen vanuit het publiek, en vangt 'm achteloos met één hand. De man moet ooit een veelbelovend catcher zijn geweest.)

Applausmeter