© Geert Van de Velde

Review: The Script op Pinkpop 2015

, door (jm)

Wat wordt er in de windstreken rond Snow Patrol veel crap gemaakt. Het nieuwste excuus voor autofellatio heet The Script, en hell: wat was het treurig. Iemand moet die jongens toch eens uitleggen dat U2 al heel lang geleden uitgevonden is, en dat je meisjes ook kan versieren met een gestileerde liefdesbrief - je hoeft er geen naar beschimmelde boterham geurende slijmsporen van songs voor te maken.

'Het nieuwste excuus voor autofellatio heet The Script'

Ik heb het geprobeerd, dat hele The Script, maar al wat ik hoorde waren selfiesticksongs. Niks gevaar, niks seks, niks rellerige opwinding. 'Hall of Fame', 'Superheroes', 'Paint the Town Green': het zal allemaal wel, maar ik kon alleen maar mistroostig m'n bierbeker inkijken en denken: 'Ten tijde van van 'Gloria' viel er tenminste nog wat eendrachtig te oh-oh-oh-en.' En ook: ik heb al te veel tijd verloren aan Albert Heijn-rock.

En weet u, de old skoolers mogen ranten over de playknop-dj's die tegenwoordig festivals afsluiten, maar zouden ze zich niet beter druk maken over de mediocre zweetdieven die hun gitaarmuziek chlamydia hebben bezorgd?

The Script heeft een doctor nodig. Of beter: een euthanasiespuitje.

Het moment

Eindelijk was The Script klaar met die vervelende foetus door het geboortekanaal te wringen, en weerklonk dit: stilte.

Het publiek

Een jong meisje met Ramones-shirt liep geagiteerd voorbij, druk het programma uitspellend op zoek naar iets échts. Moge ze op deze Pinkpop een punk vinden met wie het leuk zoenen is.

Quote

'Let's create a moment,' bralde Danny O'Donoghue, en wat volgde was een nuffige speech over niet in het verleden leven. Dankjewel, Danny, maar ik vind het verleden prettig en het heden akelig.

Tweet


Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven