Franse bom op Werchter: Christine and The Queens, ah ma Bowie!

, door (jub)

Wij onderscheppen Christine en Héloïse vandaag in de aanloop naar een concert in het Antwerpse Modemuseum, exact de dag bovendien waarop ze 27 zijn geworden.

Héloise Létissier «Mocht ik een rockster zijn, dan was er een goeie kans dat ik nog minder dan een jaar te leven had. ’t Is een gevaarlijke leeftijd, dat weet je vast. Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt CobainAmy Winehouse was de laatste, denk ik. Maar aangezien ik geen rockster ben, heb ik wellicht weinig te vrezen.»

HUMO Leid je dan geen gevaarlijk leven?

Létissier «Absoluut niet. Ik ben een heel braaf meisje. Het strafste wat ik drink, is koffie. Vergeleken met Amy ben ik een kostschoolmeisje.»

HUMO Je bent vandaag voor het eerst in Antwerpen, maar het is om te werken. Zo is het op de meeste plaatsen waar je het afgelopen jaar bent geweest en de komende jaren zult komen: veel stad of omgeving krijg je niet te zien.

Létissier «En dat is best wel een beetje frustrerend. Het jeukt als er buiten een wereldstad klaarligt om ontdekt te worden en jij binnen moet werken. Anderzijds: ik doe mijn werk graag, en ik hou niet van vakantie. Ik noem het zelf ook nooit ‘werk’, omdat het zo niet aanvoelt. Geef toe: muziek spelen, dat is toch niet werken? Anders hadden ze het wel ‘muziek werken’ in plaats van ‘muziek spelen’ genoemd.

'Wie weet noem ik mijn volgende plaat wel 'Christine and the Spiders from Mars''

»Ik hou niet van vakantie omdat ik daarna het gevoel heb dat ik de machine helemaal moet heropstarten. ’t Is als een spier die je moet trainen en onderhouden. En als je even hebt stilgelegen, moet je eerst opnieuw spiermassa opbouwen voor je weer op je oude niveau zit. Vandaar dat ik liever elke dag naar mijn ‘muziekgym’ ga (lacht).»

HUMO Heb je vandaag al getraind?

Létissier «Ja, in de trein op weg naar hier heb ik geschreven.»

HUMO Met een balpen?

Létissier «Met mijn telefoon. Ik heb een paar muziekapps op mijn iPhone, maar echt muziek maken onderweg vind ik moeilijk. De trein is veel geschikter om teksten te schrijven. Het heeft iets met de beweging te maken, het landschap dat voorbijschiet. De trein is een soort pepmiddel voor mijn schrijfspier (lacht).»

HUMO Voor je langspeeldebuut ‘Chaleur humaine’ had je naar verluidt dertig songs geschreven. Elf daarvan zijn op de plaat beland.

 

Létissier «Om en bij de dertig, ja. Het gekke is: toen ik aan twintig of zo zat, wist ik dat ik de elf die op de plaat zouden komen al had, maar toch ben ik gewoon verder blijven schrijven. Goeie songs nog, waaronder misschien zelfs een paar die intrinsiek beter zijn dan sommige op de plaat, maar een plaat moet een geheel zijn. De plaat is net als Christine een personage, en je mag een personage geen hoed opzetten die er niet bij past, ook al is het dan een bloedmooie hoed.»

 

HUMO Je speelt vanavond in het modemuseum. Jouw keuze?

Létissier «Nee. Maar als je eigenlijke vraag is of mode me interesseert: dat wel. ’t Is te zeggen: mode interesseert me namens Christine. Kleren zijn belangrijk voor het personage en de act. Van nature hecht ik er niet zo veel belang aan hoe ik erbij loop, maar er blijkt een wisselwerking te zijn. Door Christine ben ik ook modebewuster geworden. Ik neem haar stijl over, kleed me ook in het dagelijkse leven als Christine. Ik trek als ik van het podium kom niet meteen een slobberbroek aan.»

HUMO Wie zijn je grootste invloeden, zowel op muzikaal als op vestimentair vlak?

Létissier «Wie ik het meest bewonder, op alle vlakken, is Laurie Anderson (tevens de weduwe van Lou Reed, red.). Haar muziek, haar stijl, haar concerten, clips, en misschien bovenal: de kwaliteit van haar teksten. Dat is pop en filosofie in één.»

Beluister 'Chaleur Humaine' integraal:

HUMO Je eerste liefde was niet muziek maar literatuur?

Létissier «In mijn jeugd heb ik heel, heel, héél veel gelezen. Ik deed niks anders. Ik ging niet uit, keek geen tv, ik las. Ik wilde schrijfster worden. De overgang naar muziek is er geleidelijk gekomen. Na de literatuur kwam het theater en wilde ik regisseur worden. Wat ik nu doe, is een beetje een combinatie van de twee: schrijven én mijn show regisseren. Met de toegevoegde waarde van de muziek. Het gekke is dat ik tot voor een paar jaar nooit de ambitie heb gehad om zelf op het podium te staan – regisseren, schrijven: ver van de spotlights – maar nu plots alle aandacht naar mij toe zuig. Misschien ben ik al die jaren wel een verdoken narcist geweest (lacht).»

HUMO De zin om zelf op een podium te kruipen zou er gekomen zijn na een ontmoeting met een stel travestieten in Londen.

Létissier (knikt) «Omdat ze me lieten zien dat ik niet als mezelf op een podium hoefde te stappen, dat ik een personage kon aannemen, een transformatie kon ondergaan. En ook al verschilt Christine niet zo heel grondig van mij, het feit dat ik een andere naam kón kiezen, dat ik zo anders kón zijn als ik maar wilde, was het zetje dat ik nodig had.»

HUMO Zie je jezelf ooit nog een ander personage aannemen? Ik denk nu aan David Bowie, die zichzelf voor elke tour heruitvond.

 

Létissier «Nee, ik denk dat ik genoeg heb aan Christine, omdat het geen strikt, hermetisch gedefinieerd personage is. De alter ego’s van Bowie waren altijd heel afgelijnd: één plaat, één tour, één poster. Vastgelegd in tijd en ruimte. Terwijl ik er bijvoorbeeld enorm naar uitkijk om Christine ouder te zien worden. Als ik wil, kan ik er alle kanten mee uit. Wie weet noem ik mijn volgende plaat wel ‘Christine and the Spiders from Mars’ (lacht).»

HUMO Heb je eigenlijk ooit een song geschreven als Héloïse?

Létissier «Nee, nooit. Ik schreef – kortverhalen, gedichten, novelles – maar mijn eerste liedje heb ik pas geschreven nadat ik Christine had uitgevonden. Ik ben van nature te timide om onder mijn eigen naam iets flamboyants te gaan doen.»

HUMO Gelukkig was je als kind al op pianoles geweest.

Létissier «Ja, maar noem me alsjeblieft geen pianiste. Ik zou graag een supermuzikante zijn en zes verschillende instrumenten virtuoos kunnen bespelen, zoals Prince, maar ik vrees dat ik er niet voor in de wieg gelegd ben. Ik behelp me op de piano, maar toen ik songs ging schrijven, merkte ik al heel vlug dat ik meer geïnteresseerd was in sound dan in de technische kant van het spelen. Piano en stem, of stem en gitaar, dat wilde ik van meet af aan níét. Dus heb ik me een computer aangeschaft met GarageBand (een productieprogramma voor beginners, gratis bijgeleverd bij elke Mac, red.) en ben beginnen te prutsen. Al mijn songs zijn gemaakt op GarageBand. De uiteindelijke versies zijn uiteraard wel opgenomen in een echte studio. Het lijkt me zalig om in de toekomst de studio te kunnen bedienen zoals ik GarageBand bedien, zodat ik mijn platen volledig zelf kan producen. Dat is wat ik eigenlijk wil: producen. Ik zou het in de toekomst zelfs graag voor anderen willen doen. Voor een rapper of zo.»

HUMO Stromae?

Létissier «Ik denk niet dat die mij nodig heeft, maar als hij het echt wil en op zijn knieën komt smeken of ik het alsjeblieft wil doen: waarom niet? (lacht hard)»

HUMO Stromae neemt een break. Hij is op. Begrijp je dat?

Létissier «Absolument. Ik weet hoe vermoeiend mijn afgelopen jaar is geweest, voor hem mag je dat gerust maal tien doen. Ik heb een paar keer in zijn voorprogramma gespeeld: die jongen kent geen rust. ’t Is te zeggen: hij is de rust zelve, ik ken niemand die tien minuten voor een concert zo cool en kalm is als Stromae, maar hij wordt niet met rust gelaten. Altijd en overal is er wel iemand die iets van hem wil.»

HUMO Herinner je je tot slot de eerste song die je ooit schreef?

Létissier «Jazeker: ‘It’. Het is ook de eerste song van mijn plaat geworden.»

HUMO In ‘It’ zing je over een ‘she’ die een ‘he’ wil worden. Ben jij dat?

Létissier «Ja, maar ik ben van mening veranderd. Het leek me gedurende lange tijd veel makkelijker om een vent te zijn. ’t Was een soort adolescentendroom: ik wilde the boss zijn, en omdat de meeste bazen mannen zijn, wilde ik maar meteen helemaal een man zijn. Nu geniet ik er met volle teugen van om als vrouw de baas te zijn. But I’m a gentle boss (lacht).»

Bekijk 'Christine' live op Victoires de la Musique 2015:

Humo 3903/26 23/06/2015

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 23 juni 2015

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven