Groezrock 2017: de line-up in enkele overzichtelijke categorieën én met een handige playlist

, door (kve)

In de categorie 'Reünie of gewoon even de hiatus beu?'

Weinig genres waarbij er zo gemakkelijk de handschoen weer opgepakt wordt alsof er intussen geen 15 jaar verstreken zijn dan bij punkrock en hardcore. Omdat het tijdloos is? Misschien. Omdat het uiterst vermakelijk is en er verder niet te hard over nagedacht moet worden? Zo hard ja. ★★★ Undeclinable Ambuscade (foto), bijvoorbeeld. Of gewoon Undeclinable voor de vrienden. Deze Dutchies tekenden in de jaren 90 als één van de eerste Europese bands bij Epitaph, gaven er definitief (nu ja) de brui aan in 2009 en spelen nu, voor 't eerste in acht jaar, weer op Belgische bodem. ★★★ Zeven jaar had toepasselijker geweest. Gemiste kans daar, jongens. ★★★ Dat een hiatus voor onbepaalde duur niet lang hoeft te duren bewijst He Is Legend. Ze lagen stil van september 2009 tot oktober 2011. Te weinig tijd om lang over een koerswijziging na te denken: u kreeg beenharde sludgemetal in hun beginjaren en u krijgt beenharde sludgemetal tot in de eeuwigheid als het van hen afhangt. ★★★ Vier jaar van de aardbodem verdwijnen en weer op de radar verschijnen met een onmogelijk te ontwijken knaller van een plaat? Post-hardcoreband Thrice deed het en 'To Be Everywhere Is To Be Nowhere' ontplofte in gezicht en onderbuik. ★★★ Dat hun derde keer in Meerhout met minder keelpijn en een betere PA dan op Pukkelpop vorige zomer gepaard mag gaan. ★★★ De hardcore straight-edgers van 'Turning Point' speelden op hun beurt na jaren van vegeteren een tribute show voor hun frontman die in 2002 overleed. De kick van het spelen werkt verslavend, zelfs voor straight-edgers zo blijkt, en dus toeren ze de rest van 2017 opnieuw de wereld rond. (Intussen haakten de heren noodgedwongen af wegens gezondheidsperikelen.) ★★★ Als u dacht dat ook Deftones hier zou passeren, hebt u ongelijk. Die mannen zijn namelijk nooit verdwenen (gewoon beleefd gewacht tot we ze nog eens aanspraken). Bovendien heb ik ze in een andere categorie nodig. ★★★ Net als Underoath en Nog Enkelen. Zie hieronder.

In de categorie 'Er is een eerste keer voor alles'

Toegegeven: we zijn ze zelf een beetje uit het oog verloren na hun 'Saturday Night Wrist' uit 2006, maar daarna zijn Deftones (foto) gewoon onverstoord plaatjes blijven maken. Met 'Gore' vorig jaar als voorlopig laatste worp. ★★★ En nu dus voor 't eerst op Groezrock. Iets dat wonderwel in de trend van de verharding van de line-up past. ★★★ Hun alternatieve metal, en dan vooral Chino Moreno wanneer hij zijn creepy fluisterstem bovenhaalt, doen ons telkens weer onrustig schuifelen op onze stoel. ★★★ Gelukkig telt Groezrock naar goede gewoonte weinig stoelen. ★★★ Konden ook net zo goed in bovenstaande categorie vernoemd worden want 'on a break' tussen 1999 en november 2016: Choking Victim, de dansbare smeltkroes van ska en punkcore. ★★★ Meer nog: het is de eerste Europese show van de jongens. ★★★ Ooit! ★★★ De oudjes van Cock Sparrer kaarten al sinds 1972 de problemen van de arbeidersklasse aan in hun aanstekelijke street punk en Oi!, maar het heeft hun 45 jaar gekost om tot in Meerhout te geraken. ★★★ Blimey! Ickle bi' slow, no? Nuff said, yeah?

In de categorie 'Belgisch en bovengemiddeld'

Deze verzameling bands van eigen bodem vormen samen een mooie afspiegeling van de diversiteit van het festival. ★★★ Moments stond in 2014 al op het inmiddels ook ter zielen gegane MacBeth-podium met hun melodic metalcore en verfijnde sindsdien hun sound nog meer. ★★★ De doom van Oathbreaker en hun laatste plaat 'Rheia' deed intussen al luisteraars van over de Stille Oceaan kiekenvlees krijgen. ★★★ Cocaine Piss: Luikse ballen zónder stroop. ★★★ F.O.D. (foto) zal nog maar net uitgeslapen zijn van hun tour door Japan wanneer ze op dag 2 het hoofdpodium openen met hun zaligmakende meerstemmigheid die aan Bad Religion doet denken. ★★★ Hun laatste plaat 'Harvest' zou door beleefde reviewers als 'volwassen' of 'een logische stap in hun eigen punkrock-evolutie' omschreven kunnen worden. Wij houden het op pakkend en duizend keer strakker dan menig flamoes op een geïnfecteerd televisie-eiland. ★★★ Brutus: deze tweede keer mét debuutplaat 'Burst' onder de arm. 'Troubles comes in threes. So does Brutus', zeggen ze zelf. ★★★ Dat wordt geheid stof eten in de Back to Basics-tent. ★★★ Kijk uit, Young Hearts opent het Watch Out-podium op dag 2. Óók al met een prima debuutplaatje onder de arm. Voor liefhebbers van Strung Out en frontmannen die al koprollend naast het podium belanden.

In de catgorie 'Speel uw beste platen anders gewoon van voor naar achter?'

Underoath (foto) is terug na vier jaar radiostilte en reist deze maanden de wereld rond met hun 'Rebirth'-tour. ★★★ De jongens zijn uitgesproken katholiek maar doen met hun Christian metalcore en post-hardcore niemand kwaad. ★★★ Mooi, zo hebben we onze religieuzen het liefst. ★★★ Tijdens hun zaalshows speelt de band rond Aaron Gillespie en Spencer Chamberlain (samen ongetwijfeld het meest complete stemmenpakket van het weekend) hun platen 'They're Only Chasing Safety' (2004) en 'Define The Great Line' (2006) integraal. Een snelle rekensom leert ons dat die samen 75 minuten duren en dat het moeilijk zal worden om beide platen in een set van een uur te proppen. ★★★ Uitstekend excuus om alvast die obligate bindteksten achterwege te laten en te spélen, godverdomme! ★★★ Pennywise jaagt op hun beurt hun derde studioplaat 'About Time' er helemaal door. ★★★ De skatepunkers kampen met net het omgekeerde probleem: hun set geraakt maar voor de helft gevuld met die plaat. ★★★ U kan er dus gif op innemen dat het obligate 'Bro Hymn' ook de revue zal passeren. ★★★ Wacht, vergeet dat gif en kom met ons dan die Karmeliet van 't vat 'innemen'.

In de categorie 'Komt u hier vaak?'

Hoewel er 24 bands voor 't eerst op het festival staan, zijn we ook in blijde verwachting van schoon volk dat zich al meermaals bewezen heeft op de laatste jaren eerder zompige wei. ★★★ De loepzuivere en zoetgevooisde punkrockers van The Bouncing Souls komen ons voor de zesde keer zeggen dat we hopeloos zijn. Iets dat we voor de zesde keer slaafs aannemen, ware gelovers als we zijn. ★★★ Zowel Underoath als Thrice tekenen voor de 4de keer present, ondanks vermelde hiati. ★★★ Ook de vierde editie voor Anti-Flag, en zelfs de vijfde show. ★★★ En het einde is nog niet in zicht voor onze vrienden. ★★★ Wordt u die allusies op nummers van bands ooit moe? ★★★ Wij niet. ★★★ Hondsbrutale metalcore, iemand? Zowel Stick to Your Guns als headliner Parkway Drive staan elk voor de vierde keer ter uwer beschikking. ★★★ Samen maakt dat acht. Zelf al acht keer kans gemaakt op vermiste tanden achteraf en dat al acht keer kunnen vermijden? ★★★ Speekmedaille voor u! ★★★ Zoli en de zijnen, ofte Ignite (foto), komen óók voor de vierde keer op de thee. Met hun uitstekende nieuwe plaat. Zonder rugpijn. ★★★ Dat wordt heerlijk hard gaan op misschien wel de best meekweelbare hardcore van 't weekend. ★★★ Samen met H2O dan. Ook vier keer. ★★★ Intiem Zoli & Toby-duetje, iemand?

In de categorie 'Les extrêmes se touchent'

Op het Watch Out-podium gebeurt twee avonden op rij iets magisch. Iets dat symbool staat voor de variatie en samenhorigheid in de punkrock en hardcore scene. ★★★ AJJ op zaterdag en Jeff Rosenstock (foto) op zondag staan namelijk als vreemde alternatieve eend in een bijtende poel hardcore geprogrammeerd. ★★★ Wat je moet weten van AJJ: de band formerly known as Andrew Jackson Jihad wijzigde onlangs hun naam. Begrijpelijk. Je wil namelijk geen Andrew of Jackson tegen je 't harnas in jagen. Voorts gaan ze eerder onbezorgd door 't leven (als je de nummers over paniekaanvallen en hun existentiële angsten even buiten beschouwing laat) en blinken ze uit in een trashy nerdpoppunkrock. De ongewassen variant op Weezer, maar dan... euhm... raarder. ★★★ Deze mooie jongens staan geprangd tussen het duivelse gehuil van Wolf Down en de metal goes melodic hardcore van In Hearts Wake. ★★★ De avond nadien doet manusje van alles Jeff Rosenstock iets soortgelijks. Evenals AJJ brengt hij lyrische punkpoëzie en is-ie niet op zoek naar aanvaarding door de mainstream. Briesend van suikerglazuren pop naar spitfire punk in de tijdsspanne van een halve minuut, zal hij een klein uurtje over u heen razen. ★★★ Met hopelijk aan de zijkant van het podium de heren van Incendiary (NY metalcore meets Rage Against the Machine) en Blood Youth (raggende hardcore met overladen refreinen die openbarsten als waren ze een puberjongen met de nieuwe Pabo) die instemmend meeknikken. ★★★ Er zijn geen hokjes meer, meneer!

In de categorie 'Zeer aan te raden maar dit stuk is al veel te lang voor nóg meer dwaze categorieën'

The Menzingers, want de goudhaantjes van Epitaph handelen in gelijke delen passie en aggressie. ★★★ Strike Anywhere, want iemand in de punkcore moet ons een geweten schoppen. ★★★ Clowns, want u zag ze vorig jaar al de Watch Out inpakken. ★★★ Deafheaven, want u hebt uw zwart graag extra zwart. ★★★ Tim Vantol, want goed folk. ★★★ Belvedere, want superstrak en hypermelodieus. ★★★ No Turning Back, want het zou een beetje gemeen zijn om hen op hun uppie hun 20ste hardcore verjaardag laten vieren. ★★★ Mobina Galore, want deze twee vrouwen zijn de efficiëntste punrockers van het weekend: eerlijk, intelligent en een tikkel verontwaardigd. ★★★ Call It Off , want íemand moet de poppunk deze editie toch komen verdedigen.
 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven