Concertreview: Rammstein op Graspop Metal Meeting

, door (wdo)

Ongeveer zes minuten te laat begonnen ze eraan, niet bepaald een schoolvoorbeeld van Duitse Pünktlichkeit. Een tapdansende Till Lindemann baant zijn weg naar het centrum van het podium op de tonen van ‘Ramm4’, een lied dat uitsluitend geschreven lijkt om licht dementerende fans eraan te herinneren welke nummers Rammstein naar de top van de voedselketen stuwden.

Aangezien het zwaartepunt van hun set duidelijk in het tweede deel lag, zullen we over het eerste half uur kort zijn. Rammstein haalde een aantal minder bekende nummers boven, het publiek reageerde lauwtjes, en Lindemann wisselde vaker van kostuum dan Rihanna tijdens de vorige editie van Pukkelpop. Een geinig extraatje was een hevig vonken spuiende bommengordel, waarvan we vermoeden dat de intentie niet in geopolitieke hoek gezocht moet worden.

Na dat ietwat makke begin besloot Rammstein de boel in gang te trappen, en vuurde het de ene greatest hit na de andere op het publiek af. Dat laatste mag u overigens letterlijk nemen: Herr Lindemann is de trotse bezitter van een diploma pyrotechnieken en is allerminst verlegen om de vergaarde theorie in de praktijk om te zetten. Dat showelement is wat Rammstein al decennialang een publiekslieveling maakt, en was ook deze avond overvloedig aanwezig.

Na een volgend salvo meebrullers – we noteren achtereenvolgens ‘Ich Tu Dir Weh’, ‘Du Riechtst So Gut’, ‘Mein Herz Brennt’ en ‘Links 2 3 4’ moeten we, kritisch als we zijn, eerlijk bekennen: dit hebben we al meermaals gezien. De tijd lijkt aangebroken waarin het gebrek aan nieuw materiaal Rammstein parten begint te spelen. De speerpunten van een band die ooit zo vernieuwend was - het explosieve showelement, de simpele maar welklinkende riffs en de SM-pret met toetsenist Flake – zijn al jaren onveranderd.

We moeten echter toegeven dat die realisatie pas tijdens het slotakkoord van ‘Engel’ – afsluiter van hun set – doorsijpelde. Daarin zweeft Lindemann boven het podium middels vuurspuwende engelenvleugels. Zeer indrukwekkend, ware het niet dat we het spektakel in kwestie al meerdere malen live mochten aanschouwen. Rammstein deed wat ze ondertussen al jaren doen. Niet meer, niet minder. Alsof je voor een derde maal ‘Inception’ van Christopher Nolan bekijkt. Weinig op aan te merken, maar de échte verwondering is niet meer van de partij.

Tot zover onze kritische bedenkingen. Rammstein blijft een uitermate degelijk stukje entertainment, alsook een welgekomen opfrissing van onze Duitse grammatica. De band zorgt er in zijn eentje voor dat menig Vlaamse student naadloos de vervoeging van het werkwoord ‘haben’ kan opdreunen, instinctief gevolgd door een welgetimede nekslag.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven