Concertreview: Millionaire op Best Kept Secret 2017

, door (jm)

Zoals ze zich presenteerden, kon het een knapenkoor zijn: netjes op een rij, balorig grijnzend naar de communiefotograaf, knap. Een hint van vrede, van iets kalms. Tot plots iedereen oordopjes nodig had: Millionaire opende met ‘Visa’, iets dierlijks en iets instrumentaals, en de wereld bleef misschien wel onveranderd, maar die van mij zou nooit meer hetzelfde zijn.

Ik herkende de gitaar, de schuimende mond , en ook een beetje de wanhoop: dit was Millionaire, het groepje waar ik in mijn tienertijd van wakker had gelegen. Meer dan vijftien jaar geleden is het ondertussen, mijn lichaam moest nog een lijf worden, mijn bungelende garnaal een scampo. Ik was veertien of vijftien en er was geen muziek voor mij. Kurt Cobain had de doodsbrief van de grunge met z’n laatste eigen bloed geschreven, R.E.M. stond op scheiden, Soulwax voerde in de studio proeven uit op een embryo, Studio Brussel kon ook niet ontkennen dat de jaren negentig hangtieten hadden. Er was genoeg mooie muziek, hoor, geen cassetterecorder mans genoeg voor de mixtapes van m’n jeugd, maar er was niets dat me bepáálde, sámenvatte, gijzelde in een lenige wiskundige vergelijking.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven