Concertreview: Whitney op Best Kept Secret 2017

, door (jm)

Eerst: excuses. Dit is al de derde keer in niet eens een jaar tijd dat ik u lastival met beduimelde karamellenverzen over Whitney. Terwijl ik op Best Kept Secret, avontuurlijke ontdekker die ik niet ben, net zo goed naar een kekke sensatie in een klein tentje had kunnen gaan kijken – op hetzelfde moment speelde op podium vier was vast wel een transgender uit Kirgizië die virtuoos de tuba weet aan te blazen, en in z’n lyrics bevlogen tegen sociale media fulmineert. Maar ik kan het niet helpen: ik ben zo gek op Whitney, ik hou zo van ‘Light Upon the Lake’, dat debuutplaatje waar ik me mee verloofd heb.

Julien Ehrlich en Max Kakacek – ik wil ook zo’n familienaam - hadden het vers fruit in de aanbieding dat ze ook al op Pukkelpop en in de AB in hun marktkraampje stonden aan te prijzen. Melancholisch moois, popmuziek zonder hipsterbaard, met melodieën uit het testament van The Beatles en The Beach Boys. Elk van hun liedjes is een zonsondergang in Griekenland: een natuurfenomeen dat je even zielsgelukkig als diepbedroefd maakt. Want zelfs wanneer Whitney over de dood zingt (‘Follow’), heeft het liedje een jeansshort om de kont. 

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven