Best Kept Secret 2017: het ultieme verslag (telex)

, door (ob) en (jm)

Dag 1: tongen, oren en een Vollebekk 

Best Kept Secret 2017: Er hing een gemoedelijk sfeertje (fotospecial)

‘Ik geloof best dat rocksterren weleens een oververhitte fan hebben. Maar weet je welke beroepsgroep de meeste groupies aantrekt? Taxichauffeurs. Ja, heus: taxichauffeurs.’ *** Aan het woord: Cor, de taxichauffeur die Humo drie dagen naar Best Kept Secret bracht, en slechts een bescheiden zetje nodig had om zich helemaal autobio te graven. *** ‘Gisteren was het weer van dattum. Ik had de meter nog maar net aangezet, of daar mikte er weer eentje haar tong in mijn oor. En ik weet niet hoe jullie die dingen zien, jongens, maar een tong hoort niet in een oor. Ik kan het niet genoeg herhalen: een tong en een oor, dat zijn twee prachtige lichaamsdelen, maar ze horen niet bij elkaar. Níét. En bovendien ga ik over drie weken trouwen. Dus je snapt wel zo’n beetje dat die tong héél snel uit mijn oor was.’ *** Boeiende man, Cor. We trakteerden hem een pilsje en gingen vervolgens kijken naar Leif Vollebekk, een Canadees die zich niet schaamt voor zijn melancholische indieliedjes, en terecht. *** Een interviewaanvraag dienden we evenwel niet in: je mag nooit praten met een Vollebekk. *** Kelly Lee Owens had net uit het ei gekropen beats mee, en legde haar vocals daarop te drogen. De Londense was op haar best als ze haar Björk-stemmetje deed. *** Dat treft: wij ook! *** Martin Courtney, IV is niet alleen een man met een komma in zijn naam, hij is ook de zanger-gitarist van Real Estate, én scoort een vlotte acht op een schaal van één tot Servais Verherstraeten. Dat verhindert ‘m allemaal niet om fijne surf te maken, en zo een nuttige memo uit te sturen: we moeten allemaal weer wat meer naar The Beach Boys gaan luisteren. *** Piepkleine gitaartjes onder de kin, tanden op elkaar en stuiteren maar: The Parrots kwamen uit Madrid, riepen ‘No me gustas. Te quiero!’, en de roze pantalon van de drummer was z’n bilnaad ingevlucht. Het piepte en het kraakte als heerlijke herrie uit de sixties. *** ‘Scandinavische elfjes zijn altijd tof,’ had Cor ons daarstraks gezegd.  ‘Maar niet als je ze dronken als een tor in je taxi krijgt, en ze je bij elk stoplicht beginnen te masseren.’ Wij toch naar Agnes Obel, want op plaat staat ze garant voor kwetsbare schoonheid. Helaas: ze moest op het hoofdpodium aan de slag, onder een zon die geen enkele empathie toonde voor haar fragiele liedjes. En die mooi huilende cello kon de boel ook niet redden. *** ‘Weemoed is verlangen naar wat toch niet komen gaat,’ staat er verder nog in ons notitieboekje, want dat is wat mensen op een festival nu eenmaal in hun notitieboekje schrijven, toch? *** Please, zeg gewoon ‘ja’. *** Tim Vanhamel en z’n Millionaire hadden podium twee toegewezen gekregen, in een tent, en braken die vervolgens af. De recensie vindt u hier. *** Op hetzelfde moment penseelde Mannequin Pussy – goeie bandnaam! – een schilderij van Jackson Pollock, met een klein houten lijstje er omheen. Stormachtige bergtoppen waar het vulkanische as regende, werden afgelost door groene valleien waar honingbijen zoemden. We werden genadeloos in een shoegaze-wormhole gezogen, en konden niet anders dan aan My Bloody Valentine denken. Helaas raakten wij af en toe de stem van zangeres Marisa Dabic kwijt, en zij almaar grotere delen van het publiek. *** Next: de electrofunk van Metronomy. Meestal nemen ze de feestbus, maar uit hun lyrics blijkt dat ze ook al eens op Cor gestoten zijn: ‘In the city, we drive taxi / In the front seat you won't find me’. Het gietijzeren snelkookpannetje waarin ze hun groove brouwden, stroomde lekker over. *** ‘You must be disgusted,’ zong Jenny Hval terwijl ze iets vreemds begon te doen met een vlezig object dat op podium drie lag. Bandleden begonnen prompt óók vlezige objecten op te pakken en uit elkaar te trekken. Zoemende techno achtervolgde haar schizofrene gestamel: was dit een avant-garde toneelvoorstelling, een lezing, of een introductie tot de kappersopleiding?   Met muziek had het in ieder geval weinig te maken: alles lag roerloos in een bassin van reverb. *** Staren naar een Rothko en doen alsof je het begrijpt is een exercitie die niet langer dan dertig minuten vol te houden is. *** Het goede nieuws: daarna was het aan Run The Jewels. De bespreking vindt u hier. *** En dáárna was het weer aan Cor. ‘Fijne dag gehad, jongens? Ik had daarstraks zo’n mooi indiemeisje in m’n taxi, je weet wel: zo’n alternatiefje dat altijd loopt te neuriën in haar zwarte jurkje. Ze had het stevig te pakken voor me, maar ik ben professioneel gebleven. Want ik trouw over drie weken, wisten jullie dat al?’

Best Kept Secret 2017: op schommelen staat geen leeftijd (fotospecial) 

Dag 2: Bastos na het rukken

Dag twee! ‘Voor taxichauffeurs is dat altijd de gevaarlijkste,’ leerde Cor ons. ‘Op het einde van de eerste dag krijgen de meisjes altijd ruzie met hun vriendjes. Ze roken het stickie te veel en beseffen dan dat ze te weinig liefde krijgen. En ja, als ze dan op dag twee in mijn taxi zitten, en ze voelen de medemenselijkheid, de warmte en de begripvolle zachtheid, dan willen ze natuurlijk meteen tongetje draaien met lekkere Cor. Maar daar doe ik niet aan mee. Wisten jullie trouwens al dat ik over drie weken ga trouwen? Zin om naar het feest te komen? We zijn per slot van rekening toch al een beetje vrienden geworden.’ *** Hoe prachtig begon die tweede festivaldag toch: Whitney deed ons hartje roekeloos bonzen. De recensie leest u hier. *** Daarna een pleistertje geplakt op Honeyblood: Schotse vriendinnen die met z’n tweetjes het geluid produceren waar Pearl Jam een muur van Marshall-versterkers voor nodig heeft. *** De pony van Dylan Baldi – we bedoelen het concept uit de haarkunde, niet de poging tot paard – kietelde de micro, en de frontman van Cloud Nothings kreette op een volume dat al het stof uit de oren blies, maar helaas voor hem ook een flink deel van het publiek uit de tent. *** Keuzestress: wie wilde eten op Best Kept Secret, moest selecteren uit tientallen kramen die je als geroutineerde straatmadeliefjes wenkten. Je kón er gewoon een frietje met mayonnaise eten, maar dan waren het wel biologische frietjes, van aardappelen die een fijn leven hadden gehad en tijdens het schillen niet onnodig pijn waren gedaan. Voor het overige: gerechten uit alle windstreken en werelddelen, en veel kraampjes die rekening hielden met de zware kwalen die het publiek van Best Kept Secret treffen. Want u kent ze wel, die hipsters: héél tolerant voor wie een ander kleurtje heeft, gay is of straffeloos een man bun wenst te dragen, maar als het over gluten of lactose gaat, is het plots al heel wat minder. *** Maar geen klachten, hoor: een weekend lang lekker gegeten. Best Kept Secret is een festival dat in het reine is met zijn innerlijke cuisson. *** Thomas Dybdahl, een Noor, zag eruit als een barista, en was in z’n bindteksten enthousiaster dan strikt noodzakelijk. Toch ben je geslaagd, Thomas, want je liedjes waren verstilde landschapsschilderijtjes. *** Mitksi deelt doorgaans bitterzoete snoepjes uit waar je niet op moet bijten, maar langzaam op moet zuigen terwijl je in foetushoudingin je slaapzak ligt. ‘And you're an all-American boy / I guess I couldn'thelp trying to be your best American girl,’ dichtte ze in ‘Your Best American Girl’. Ze droeg het voor in de lingua franca die de bleekscheet aan wie het gericht is wel zal begrijpen: vroege WeezerWheatus, en de rest van de ‘American Pie’-soundtrack. Bij vlagen was het briljant, meestal slecht - heel slecht. *** Nee, dan Wild Beasts: het hele verhaal leest u hier. *** Dat George Ezra plots het hoofdpodium op slijmspoorde, betrof een vergissing waar de organisatie zich omstandig voor wil excuseren: Miranda, de bewaakster van de artiesteningang, was even wezen schijten. Het hele relaas van deze fatale vergissing vindt u hier. *** The Thurston Moore Group moest z’n hallucinerende jams in een uitpuilende tent spelen. ‘We are rock-‘n-roll consciousness’: exact, Thurston. *** ‘Cigarettes After Sex? Je bedoelt vast Bastos na het rukken?’ *** U raadde het al: Cor, vanochtend in z’n taxi.  *** Maar wij bedoelden natuurlijk Greg Gonzalez en z’n slowcore die in hardcore tempo harten aan het veroveren is. Hij legde z’n woorden quasi-bedachtzaam op de muziek, als puberende kanobootjes op de Semois. Voor eeuwig postcoïtaal sad, maar hij gaat er wel rijk mee worden: meisjes in salopet en jongens die van meisjes in salopet houden gilden Cigarettes After Sex euforisch toe. Jazeker, dit wordt a thing. *** Is al een tijdje zo’n thing: Arcade Fire. Wat een euforische, overrompelende show – hier leest u er alles over. *** Hey! No cars go! *** Maar wij wel weer naar Cor en z’n taxi. *** ‘Dit kunnen jullie niet geloven, jongens. Drie meisjes! Drie meisjes in m’n taxi die me uitnodigden om mee naar huis te gaan. Eentje begon zelfs haar blouse al los te knopen. Maar hey, het hoofd van Cor blijft koel: over drie weken ga ik trouwen. Schrijf dat maar op, een primeurtje voor jullie!’ 

Best Kept Secret 2017: iedereen doet mee met de karaoke (fotospecial)

Dag drie: Watskeburt, Cor?

Wat was er toch aan de hand met Cor? Onderweg naar dag drie van Best Kept Secret hulde hij zich in een beduimeld stilzwijgen. Geen verhalen over verliefde meiden in zijn taxi, geen beschouwingen over zijn hoge morele standaarden, geen pilsje bij aankomst. *** Dan maar meteen door naar Arab Strap, het verdorven neefje van Belle & Sebastian dat tien jaar z’n stem is kwijtgeweest. En ja hoor: een Schot in de roos. *** Schots en scheef, intussen: de voltallige muziekredactie van De Morgen. *** In tranen holde Giel Beelen weg uit tent drie, zo geroerd was hij door de romige, fluwelen stem van Kadhja Bonnet. Ze leende haar bossanova en psychedelica uit de jaren zestig uit aan onze oren, en dat deed ze goed. *** Kadhja sloot af met een cover van ‘Yesterday’, en nooit waren onze problemen zo far away. *** Konden we van Cor maar hetzelfde zeggen: wat schéélde er toch? *** Paste het grimmige verdriet van Strand of Oaks wel op de Main Stage, waar de zon een modeshow liep? Ja hoor: hier legden we uit waarom. *** Toch zochten veel festivalgangers de schaduw van tent vijf op – die Radioheadfans met hun bleke velletje toch! Daar troffen ze Cass McCombs, vinnig in de weer met een rellerige gitaar. *** Drie dagen al was Best Kept Secret een lekker wijf geweest, of een knappe bink – u kiest zelf. Maar zondagavond werd het festival aan de Beekse Bergen een échte auberge du bonheur. Daarvoor had de organisatie een indrukwekkende drieslag geprogrammeerd: eerst James Blake, dan Soulwax, dan Radiohead. *** Over onze lomp openvallende mond bij James Blake leest u hier, over onze opwinding bij Soulwax hier, en over onze ontroering bij de heerlijk dwarsige, melancholische set van Radiohead hier. *** En toen was het dus weer voorbij, dat mooie liedje dat Best Kept Secret heet. Kijk, daar stond Cor ons weer op te wachten. *** Wat, in tranen? ‘Watskeburt,’ vriend Cor? *** ‘Over drie weken ging ik trouwen. Maar toen ik vannacht thuiskwam, hoorde ik gestommel in de slaapkamer, en amateurpornogilletjes. Ik trok de deur open, en zag mijn liefste liggen puffen onder Benny, een nieuwe chauffeur van het concurrerende taxibedrijf. ‘Ik dacht: ik maak nog snel een extra ritje,’ grijnsde hij.’ *** Dienstmededeling voor wie over drie weken een feestje plant: in de buurt van Hilvarenbeek is een zaal vrijgekomen. *** Tot volgend jaar, Best Kept Secret!   

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven