Concertreview: M.I.A. op Dour Festival 2017

, door (ob)

De vraag die dat tegelijkertijd oproept: Wat betekent het eigenlijk nog om een activist te zijn in deze tijd? Zowel in die grote zaal in Oxford als op de festivalweide van Dour had mevrouw Mya Arulpragasam geen antwoord. ‘That’s for young people to figure out', besloot ze gelaten in Oxford. Op Dour kregen we ook geen antwoorden. We hebben het moeten doen met een licht geïrriteerd annex apathisch hologram.

Young people, ja. Mya is nog lang niet bejaard, maar zij schreeuwde al moord en brand over vluchtelingen, feminisme en fake news toen de eerste iPhone nog in elkaar geknutseld moest worden. Doet ze trouwens nog steeds. ’Borders (What's up with that?) / Politics (What's up with that?) / Police shots (What's up with that?) / Identities (What's up with that?)’ hoorden we tijdens ’Borders. Onverschillig druppelden de woorden van haar lippen. Het leek op een kanttekening uit een ideeënboekje, dat de oude M.I.A. linea recta de papierversnipperaar in had gemieterd. Nee, M.I.A. was nooit een spiritual lyrical miracle. Daar ging het niet om. Maar ze was wel scherp. En vurig. Ook ‘Go Off’ - tevens van die laatste plaat - liet mede door de gladgestreken, labbekakkerige productie van Skrillex een vieze zoete nasmaak achter.

De dj besloot dat het hoog tijd was voor een rewind. Met de DeLorean terug naar 2005! Daar aangekomen klonk ‘Pull Up The People’ gelukkig nog steeds als een muzikale spijkerbom uit de toekomst: semtex-beats die rammelden, schokten en met een staafmixer waren bewerkt. ‘Bamboo Banga’ was een lappendeken van geluiden die ruw en compromisloos aan elkaar waren gebreid: Nine Inch Nails meets Timbaland. ‘Galang’ klonk nog altijd als het product van de diasporische identiteit van de Vluchteling, een product van de fundamentele Ander.

In 2005 had de term cultural appropriation een positieve lading. Destijds was het een directe reactie op het post-9/11 oriëntalisme en M.I.A was een afgezant en pleitbezorger van de Global Village. Ze zweefde nooit boven het conflict. Never een pop-pacifist à la Bono, maar een voetsoldaat, die vanuit de loopgraven controversiële kunst-raketten lanceerde. Tijdens ‘P.O.W.A.’ zweefde ze wel. Nu ja, de Tamil tijgerin schommelde op het grote hek dat dienst deed als decor. Onaangedaan. Futloos. 'I might just stay up here’, gilde ze met schommelende benen. Een dreigement bedoeld voor de geluidsman, door ons opgevat als een opgestoken middelvinger. Ze bleef zitten. Wij gaapten. Hoewel Frank Black nooit lustelozer is gequote - ‘With your feet in the air / And your head on the ground’ - verdiende ‘20 Dollar’ zowel de hashtag #throwbackthursday als #flashforwardfriday.

Enige minuten later: de micro kletterde op de grond. Thanks, praises and peace out. Uit de met fluit. Een schijnbaar duidelijk statement dat door een murw geslagen weide zonder tegenstribbelingen werd geaccepteerd. Het bleek slechts een kledingwissel. Wat volgde waren versies van ‘Bad Girls’ en ‘Paper Planes’ die niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk pijn aan de oren deden. Mya’s gebeden waren verhoord en de mic stond op standje elf. Krijsende feedback alom.‘Uniting people since 2003’ schitterde op de schermen. M.I.A. zocht voornamelijk ruzie.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven