Concertreview: Kate Tempest op Dour 2017

, door (ob)

In zijn boek ‘African Music, A People's Art’ schrijft Francis Bebey:The West African griot is a troubadour, the counterpart of the medieval European minstrel. The griot knows everything that is going on. He(or she) is a living archive of the people's traditions. The virtuoso talents of the griots command universal admiration. Enfin, volgens deze maatstaven was Kate Tempest vandaag the realest rapper.

Kate deed namelijk niet aan songs, ze schreef verhalen met haar tong, ze droeg prachtige hoorspelen voor waar de producers van This American Life nog een puntje aan kunnen zuigen en bedreef theater in haar puurste vorm. ‘We’re going to play my last album, Let Them Eat Chaos, in its entirety’, vertelde ze ons, nadat ze sloffend het podium op was gestommeld. D’r haar was ongekamd en wild. Het sprookje wat ze kwam vertellen ging over Generation Y, de generatie die het slechter heeft dan de generatie van hun ouders. Londen was zowel het raamwerk, als de hoofdpersoon. Haar band verzorgde de grauwe grijze wolken en Kate schilderde de rest. ‘Picture a vacuum / An endless and unmoving blackness’.

Tijdens ‘Europe is Lost’ werd de hypocrisie met een fluo marker gehighlight. Het Systeem werd prachtig geanalyseerd en ontmanteld. ‘All went fine till that kid got glassed in the last bar / Place went nuts, you can ask our Lou / It was madness, road ran red, pure claret / And about them immigrants? I can't stand them.’ Rillingen van spoken word kregen wij voordien alleen nog op de verkeerde manier. Bij tijden kietelden onze rechtopstaande armharen die van onze buurman, zelfs al roken haar conclusies naar clichés. #levenvoorjezelluf en #geldmaaktnietgelukkig, klonken zelfs zonder de hashtag nogal vlak.

Kate spuwde teksten die het nalezen meer dan waard waren. Puntige volgepropte, compacte poëzie voor iedereen die de waan van de dag meer dan beu is. Opperste concentratie was een vereiste, maar het oergevoel was secundair. Wellicht iets te veel gevraagd voor de beschonken knul, die naast ons stond met een kartonnen pinthouder op zijn hoofd. En toegegeven: wij moesten ook het één en ander naderhand opzoeken hoor.

Haar flow was geraffineerd, bij tijden razend snel, liep over van bezieling, maar miste de soul. En dat was precies de achilleshiel.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven