Concertreview: The Kills op Dour 2017

, door (vvp)

Een rudimentaire drumcomputer, aangevuld met livedrums, en veel gitaargeweld van Hotel en VV: je moet geen raketgeleerde zijn om de formule achter The Kills te ontcijferen. Et alors? Een pak frieten met stoofvlees smaakt in 2017 ook nog altijd hetzelfde als in 2007. Sinds vorig jaar zijn The Kills terug nadat Mosshart een omweg maakte via The Dead Weather en Hince zijn hand op orde probeerde te krijgen met een vijftal operaties. In tussentijd is er niks veranderd. Wat wil zeggen: live zijn ze nog altijd áltijd goed.

Vanavond, net als steeds, geen ellenlange bindteksten of uitgebreid gejeremieer, maar wel The Kills die scheuren zoals alleen zij kunnen scheuren. ‘Heart of a Dog’ en ‘U.R.A. Fever’ waren geen opwarmertjes maar geweersalvo’s, met tussenin niets meer dan een ‘thank you, it’s nice to see you’. Daarna was ik heel blij dat ‘Kissy Kissy’ mocht passeren, een veertien jaar oude song, destijds opgenomen in dezelfde studio waar The White Stripes ‘Elephant’ inblikten. Niet zozeer sexy, maar wel geil zoals alleen echte blues geil kan zijn.

‘Ash & Ice’, de plaat die The Kills bij hun terugkeer onder de arm hadden, was misschien wel hun zwakste tot nog toe, maar ‘Hard Habit to Break’ is wél een schijf: vorte bluespunk met als onderwerp alles wat niet mag, maar waar je toch niet aan kan weerstaan. Lusts of the flesh. Tof onderwerp dus, en het is een genot om Alison Mosshart – nog altijd één van de coolste grieten op de planeet – dáárop te zien rocken. Ik zou zeggen dat Jamie Hince geen last heeft van de defecte vinger op zijn gitaarhand, maar om eerlijk te zijn heb ik alleen naar háár gekeken. Stijlvol headbangen: zij kan dat.

‘Black Balloon’ schurkte zowaar naar pop, ‘Tape Song’ kanaliseerde Yeah Yeah Yeahs op hun best. ‘Doing It to Death’ was een hoogvlieger, misschien wel hét hoogtepunt; dus misschien was ‘Ash & Ice’ toch zo slecht nog niet. ’t Is een song waarbij je niet kan blijven stilstaan, maar die tegelijk zo vuil en vettig is als de hamburgers die ze elders op wei bijeen prakken.

Op ‘Pots & Pans’ bezingt Mosshart een uitdovende relatie op de volgende wijze: ‘I can't find enough pots and pans / Let alone knives in my kitchen / To keep you cooking.’ Uit frustratie ging ze er zélf bij op het drumstel meppen. Nog een specialleke: de lead vocals op ‘Echo Home’ waren voor Jamie, wat meteen neigde naar The xx, maar dan met verstoorde gitaren op de achtergrond en een centraal koppel dat niet liefdevol elkaars handje vasthoudt, maar wel hitsig naar elkaars kruis tast.

Beetje jammer dat er naar het einde van de set toe wat onderling inwisselbare nummers passeerden, terwijl er in de back catalogue van The Kills echt wel wat beters te rapen valt dan ‘Siberian Nights’ of ‘Whirling Eye’. Maar dat is dan weer kommaneuken en daar doen The Kills niet aan mee. Bij hen is het volle bak neuken of niks, en wie kiest er nu voor niks?

Om maar te zeggen: beste jongens en meisjes op Dour, dit was nu Rockmuziek. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven