Dour 2017 Dag 5: TeringTyfusTelex

, door (vvp)

Er komt toch weer wat licht door het zandgordijn wanneer we de eerste naam op ons parcours lezen: Charlotte de Witte *** Moest er enige logica overblijven in dit kafkaiaanse tranendal, dan had zij evenwel Charlotte de Zwarte geheten: uit haar draaitafel haalt zij véél – afijn, vooral techno – maar géén happy thoughts *** Aan de podiumnamen van Dour kan nog gewerkt worden: de Red Bull Elektropedia Balzaal, dat klinkt toch zo’n beetje als het Natuurhistorisch Museum van Anale Kralen, niet? *** Maakt niet uit, want er moet toch herbouwd worden: tegen dat ‘Universal Nation’ van Push passeerde was het dak eraf *** Binnen drie dagen speelt Charlotte nog eens, in Kyrenia, Cyprus. Gaat u mee? *** Eén manier om daar te geraken is voor de boxen van Millionaire gaan staan, zeggen tegen Tim Vanhamel dat Broken Glass Heroes muziek is voor popjanetten en dan heel hard flapperen met uw armen *** Datzelfde Millionaire is bezig aan een motherfucker van een tournee: comebackplaat ‘Sciencing’ is een wonderbaarlijk goeie schijf, maar daarnaar luisteren op Spotify, is zo’n beetje als kijken naar het Lam Gods op uw smartphone *** Bliezen in willekeurige volgorde de wind in onze zeilen: ‘Visa Running’, ‘I’m Not Who You Think You Are’, ‘Love Has Eyes’, ‘Street Life Cherry’, ‘I’m on a High’, ‘Champagne’ en een godallemachtig krachtig aanzettend ‘Little Boy Blue’, dat uitbarstte zoals normaal gezien alleen vulkanen en Pol Van Den Driessche dat doen *** Hoe dat opvolgen? *** Met Roméo Elvis x Le Motel bijvoorbeeld *** Wist-je-datje: Dour is het enige festival ter wereld waar al méér weed is gerookt dan in de slaapkamer van Roméo Elvis *** Hij had de halve Brusselse agglomeratie mee op podium en speelde daar een match die hij niet kon verliezen, mede vanwege de vlekkeloos afgewerkte anthems ‘Ma tête’, ‘Tu vas glisser’, ‘J’ai vu’, ‘Diable’ en ‘Nappeux’ *** Ecoute: Roméo Elvis verdient een Vlaams publiek *** Kent u Taïro, Naâman, SCH, PNL of Tchami? Géén gerechten van de foodtrucks, noch drugsoorten die op de camping verkocht worden, maar wel namen die vandaag op de grote podia stonden *** Blijkbaar *** Dan liever een kijkje nemen bij rocker Hanni El Khatib, een Pakistaans-Filipijns-Amerikaanse snoeshaan wiens logo als twee druppels water lijkt op dat van Ryan Gosling in de film ‘Drive’. U weet wel: die zwarte schorpioen op roze achtergrond *** Net als de soundtrack van die film is de muziek van El Khatib – nochtans géén dum-dum-dum-elektronica – gemaakt om mee over Amerikaanse highways te cruisen *** Heel leuk, al zijn er in het overbevolkte genre van de garagerock tegenwoordig betere dingen te vinden, zoals Thee Oh Sees, King Gizzard & the Lizard Wizard, Ty Segall of – dichter bij huis – Equal Idiots *** Daarentegen onevenaarbaar: Young Fathers, een Schots hiphoptrio dat alleen al vanwege die kernachtige omschrijving een eigen verslag verdient *** Wat volgde, was het grote Kutdilemma van het weekend. Elk festival heeft er zo wel eentje en voor Dour 2017 was dat: Sleaford Mods in de Caverne of Talib Kweli & The Soul Rebels in de Boombox? *** De wiskunde heeft die slag voor ons uitgevochten. Sleaford Mods al drie keer gezien, Talib Kweli nog niet *** The Soul Rebels die hij meehad zijn een achtkoppige souljazzfunkband uit New Orleans die u kan kennen van hun special guest appearance in HBO-serie ‘Treme’ of van één van hun samenwerkingen met onder meer Nas, Rakim, Slick Rick, Joey Bada$$, GZA of Maceo Parker *** Ook, om de één of andere reden, op hun cv: Marilyn Manson, Green Day en Metallica *** Die Soul Rebels waren goed voor het allerbeste nummer dat wij op dit hele festival hebben mogen meemaken: een cover van ‘Ain’t Nobody’ van de ouwe funkband Rufus, destijds gezongen door Chaka Khan. Een lichte openbaring, een kwartier lange begrafenisstoet om het leven te bezingen, een folkloristische trance, een trompettenorgie, een dansmarathon *** Net als Nas eergisteren bracht Talib uitgebreid ode aan gevallen brother Prodigy van Mobb Deep en net als Nas coverde hij dus ook het fenomenale ‘Shook Ones Part II’ uit ‘The Infamous’ *** No contest: Talib deed het beter *** Nog een uitstekende cover: ninetiestrack ‘Set It Off’ van Greg Nice (van het duo Nice & Smooth). Uit zijn solowerk bracht Talib onder meer ‘Get By’, ‘The Blast’ en ‘Push Thru’, waarop in de originele versie Kendrick Lamar meerapt, het enige jonkie dat zich qua pure rap skills met Talib kan meten *** Valt het op? Talib Kweli & The Soul Rebels – of, zo u wil: The Soul Rebels & Talib Kweli – waren uitzonderlijk *** Na afloop bestelde u nog één sliert drankbonnetjes en dan was het alweer tijd voor de grote afsluiter van Dour 2017: Justice, speciaal voor u in een apart verslag gegoten*** Nú al?! *** Tja, mooie liedjes duren niet lang, maar misschien dat vijf dagen aan een stuk vossen en zuipen ook wel een beetje genóég is, niet? *** Om het met de Amerikaanse poëet Robert Frost te zeggen: ‘Nature's first green is gold / Her hardest hue to hold / Her early leaf's a flower / But only so an hour / Then leaf subsides to leaf / So Eden sank to grief / So dawn goes down to day / Nothing gold can stay’ *** Of, met onze eigenste Jeroom: ‘Kust allemaal mijn kloten, ik ga poepen in Ibiza’ *** Da-áág, tot volgend jaar!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven