© Anton Coene

Charlotte de Witte, dj zonder decolleté: 'Je mag je vrouwelijkheid niet te veel tonen, of je krijgt kritiek'

, door (kv)

[QUOTE_Er zijn plezantere dingen dan zwetende gasten in je nek voelen hijgen

George Sand en George Eliot deden het eeuwen geleden al: hun vrouwelijkheid verstoppen achter een mannelijk alter ego. Tot niet zo heel lang geleden liet Charlotte de Witte zich Raving George noemen, maar het is louter toeval dat de gekozen voornaam dezelfde was als die van voornoemde schrijfsters. ‘Nog nooit van gehoord,’ laat ze sans gêne weten bij een ontbijt-met-sigaret op het terras van Café Belga op het Flageyplein in Brussel. En wat zou een techno-dj ook achter de boeken moeten zitten doen? Wat ze zegt, hoe ze zich gedraagt tijdens ons gesprek, aan alles merk je: haar enige echte comfortzone is achter de draaitafels.

Charlotte de Witte «De naam George was toeval. En dat ‘raving’, dat was geïnspireerd door de new rave-rage van toen, met de glowsticks en al die fluokleurtjes. Toen ik begon uit te gaan, was dat de muziek die ze draaiden: de electro van The Crookers en The Bloody Beetroots. Ik was 17 toen ik begon te draaien en ik wist meteen dat ik geen vrouwelijke dj-naam wou.»

'Om publiekelijk een fraudeur genoemd te worden door iemand die ik van haar noch pluimen ken: dat kwam hard aan'

HUMO Je had ook kunnen redeneren: er zijn minder vrouwelijke dj’s dan mannelijke. Met een vrouwelijke naam val je dan toch meer op?

De Witte «Ja, maar dan val je op omdat je vrouw bent, en niet omdat je goede muziek draait. Er waren echt veel jongens die het niet konden accepteren dat er ineens een meisje opdook in de scene. Mijn beste vrienden die ook af en toe in het Gentse nachtleven draaiden, deden ineens heel lelijk omdat ze het niet konden verkroppen dat ik eens in de Decadance (legendarische club in de Gentse Overpoortstraat, red.) mocht draaien...

»Toen ik de Tomorrowland Contest won op Studio Brussel ontstonden er ineens haatgroepen op Facebook: ‘Ze heeft gewonnen omdat ze borsten heeft!’ Nee, ik heb het gewonnen omdat ik de beste was. Je bent 17, je denkt dat je iets aankunt, maar dat was echt heavy. Ik heb toen veel mensen verloren van wie ik dacht dat het vrienden waren. Mijn manager die ik toen pas had leren kennen en met wie ik nog altijd werk (Alexander Vandriessche, managet ook Oscar And The Wolf, red.), heeft me toen goed geholpen.

»Maar geen moment heb ik gedacht aan stoppen. Er zat maar één ding op: doorgaan. Soms krijg je eerder kansen dan een ander, maar je moet die óók grijpen en dan keihard werken. Toen ik pas begon, mailde ik me te pletter naar alle jeugdhuizen: ‘Hey, ik zou graag komen draaien.’ Ik schreef er zelfs bij dat ik niet veel geld vroeg. Maar ik heb nooit antwoord gekregen, zelfs geen ‘Nee, bedankt.’»

sexy decolleté

HUMO Liepen de aanbiedingen vlotjes binnen toen je de Tomorrowland DJ Contest van StuBru won?

de Witte «Ja, de allereerste editie van die wedstrijd was dat. Ineens wou iedereen me boeken: I Love Techno, Pukkelpop, noem maar op...

»Intussen voel ik me heel goed aanvaard in de muziekwereld. Finally. Maar ik ben intussen wel al 7,5 jaar bezig, hè. Op een bepaald moment, drie jaar geleden, voelde ik dat echt: ‘Wow, eindelijk word ik geaccepteerd.’ Wat het is: in de muziek moet je als vrouw one of the guys zijn om gerespecteerd te worden. Waarmee ik niet bedoel dat dat zo móét zijn, maar wel dat ík dat zo aanvoel. Je mag je vrouwelijkheid niet te veel tonen, of je krijgt kritiek.»

HUMO Ik las ooit een interview met één van de eerste vrouwelijke dj’s in Europa, de Amsterdamse DJ Isis, waarin ze zei dat ze in haar begindagen sneakers, broeken en oversized T-shirts droeg. Ze wou dat haar mannelijke collega’s onder de indruk waren van haar sets, niet van haar uiterlijk.

De Witte «Héél herkenbaar. Ik zit nu volop in die fase. Ik ga nooit draaien met een decolleté. Omdat ik niemand de kans wil geven om op me te bitchen. Maar ook omdat ik niet wil dat mannen naar mijn borsten staan te kijken als ik draai. Ik wil dat ze naar mijn muziek luisteren.

»Ik ben daar echt heel bewust mee bezig, vanaf het begin al. En dat is natuurlijk belachelijk, dat weet ik ook. Ik kan er toch niet aan doen dat ik een vrouw ben? Als ik een topje wil aandoen met een decolleté tot aan mijn navel: waarom zou ik me dan eigenlijk laten tegenhouden? Ik word binnenkort wel 25, hè! Het is absurd. Ik ben soms kwaad op mezelf omdat ik wéét dat ik me in wezen gewoon laat doen, dat ik met mijn kop laat spelen. Waarom zou ik niet mogen zijn wie ik wil zijn?»

HUMO Dat kan nog komen. Zodra ze 30 was en gerespecteerd om haar sets, ging DJ Isis draaien in bustiers en verschenen er sexy fotoshoots van haar in glossy bladen. Ze was zeker genoeg geworden om haar vrouwelijkheid niet langer te censureren. Op de MIA’s vorig jaar droeg jij een beeldige witte japon met decolleté en split.

De Witte «Ik had geen enkele mooie jurk in mijn kast hangen, maar het waren wél de MIA’s, een rodeloper-event. En toen heb ik inderdaad tegen mezelf gezegd: ik ben een vrouw en ik ga me nu eens kleden als een vrouw. Ik ga me sexy kleden en voelen, want dat mág. Samen met een stylist die ik kende van de video voor ‘You’re Mine’ ben ik toen naar Carrément, een sjieke winkel in Gent, getrokken, waar we die jurk hebben gevonden.

»Maar achteraf las ik in Het Laatste Nieuws dan wel weer een stuk met als titel ‘Waarom Charlotte de Witte nooit met een decolleté zal draaien,’ mét een foto van mezelf op de MIA’s, dus mét decolleté. Toen dacht ik: lap, de eerste en enige keer dat ik me sexy gekleed heb...

»Maar eigenlijk, de MIA’s: ik voel me daar niet thuis. Ik voelde me veel beter in mijn vel op pakweg de Elektropedia Awards – ik voel me gewoon beter in de techno- dan in de BV-wereld. Ik ben liever niet te veel exposed.»

HUMO Het is maandagochtend: weet je nog waar je dit weekend overal hebt gedraaid?

De Witte «Vrijdag stond ik in de Magazine Club in Rijsel. Die gaat binnenkort sluiten, dus ik wou daar zeer graag nog eens langsgaan – het was een onaangekondigde set van twee tot vier. Ze waren eerst van plan me van vier tot zes te zetten, maar ik heb gesmeekt – please, have mercy (lacht) – om te wisselen met de andere dj, want ik moest om acht uur al opstaan om mijn Eurostar te halen. Op zaterdag stond ik op een festival in Londen, en daarna ging het richting een festival in Nice, en ten slotte naar Parijs. Daar moest ik draaien in Garage, een club naast de Seine, van negen tot één. Heel cool: die club is achteraan open, ik zag de zon ondergaan terwijl ik stond te draaien.»

HUMO Zit er een poëtische ziel in je? Je noemde een ep ‘Weltschmerz’ en een volgende ‘Sehnsucht’.

De Witte «Ik hou van melancholische elektronica, dat wel. Maar nadat ik mijn ep ‘Weltschmerz’ had genoemd, ging ik op Wikipedia en Google naar een volgende titel zoeken en kwam ik bij ‘Sehnsucht’ uit.»

'Veel dj's nemen een tourmanager mee om de eenzaamheid te verdrijven. Maar ik heb daar voorlopig niet zoveel last van'

Draaien in Istanbul

HUMO De documentaire ‘Between the Beats’ van enkele jaren geleden volgde de Russische dj Nina Kraviz op tournee. Het ene moment draait ze voor een volle festivaltent, het andere zit ze alleen met haar valies op de luchthaven. Nog meer dan een muzikant kent een dj de eenzaamheid van het tourleven.

De Witte «Er is zeker een keerzijde aan de medaille. Er zijn dj’s die een tourmanager meenemen, maar wat moet die dan doen: SD-kaartjes insteken? Daar heb je natuurlijk geen tourmanager voor nodig. Veel dj’s nemen een tourmanager mee om de eenzaamheid te verdrijven. Maar ik heb daar voorlopig niet zoveel last van, van eenzaamheid.

»Ik heb er geen problemen mee om alleen een vlucht te nemen: tijdens het wachten check ik mijn mails, ik hou me bezig. Moeilijker is de volgende situatie. Als ik in pakweg Berlijn moet draaien van zes tot acht ’s ochtends, en mijn vlucht is om elf uur, dan kan ik na mijn set eigenlijk niet meer slapen. Dus dan kom ik aan in mijn hotel en is mijn lijf helemaal in de war. Als mijn lief dan foto’s stuurt van hemzelf, zich amuserend op feestjes met al onze vrienden: dát kan hard binnenkomen, dat besef dat mijn leven zo asynchroon verloopt met dat van iedereen thuis. ‘Stuur me alstublieft geen foto’s meer,’ heb ik hem gevraagd, ‘ik wil daar echt niet mee geconfronteerd worden.’

»Ik zou mijn leven nooit willen ruilen voor een nine to five job. Of nu toch niet, misschien als ik 35 ben. Het slaaptekort, daar kan ik ook mee leven. Maar die confrontatie met het leven dat thuis doorgaat: die is soms moeilijk.»

HUMO Heb je van je huisarts al de raad gekregen om een andere job te zoeken? Nachtwerk, dus een verstoord bioritme, kan de stofwisseling vertragen. Je kunt er dik van worden!

De Witte «Als ik in de Fuse in Brussel draai, is dat normaal van vijf tot acht. Ik heb er onlangs een allnighter gedaan, van elf tot zeven. Met die uren heb ik vooralsnog geen problemen.»

'Ik heb geen roesmiddelen nodig om de sfeer van een feestje aan te voelen. Daar ben ik blij om.'

HUMO Veel dj’s grijpen vroeg of laat naar de cocaïne om wakker te blijven.

De Witte «En naar zoveel meer. Drugs horen nu eenmaal bij elektronische muziek. Maar een lijntje snuiven of drugs nemen vóór mijn set: it doesn’t work for me. Ik beleef er totaal geen plezier aan, want mijn focus zit volledig ergens anders. Ik drink liever wat alcohol terwijl ik draai. En tegenwoordig zelfs dat niet meer, want ik heb geen zin meer om met een kater vanjewelste het vliegtuig op te stappen. Ik heb ook geen roesmiddelen nodig om de sfeer van het feestje aan te voelen. Daar ben ik blij om, want er zijn veel dj’s die wél of alcohol of drugs nodig hebben om in de sfeer te raken als ze aankomen van de luchthaven of van hun hotelkamer. Als ik moe ben, drink ik een wodka-Red Bull. Of een gin-tonic. En water. Goed hè? Ik ben een keiverantwoordelijke dj (lacht).

»Vroeger niet hoor. In het begin stonden de sluizen echt open. Zeker als ik in Turkije moest draaien: ik vond dat zo’n aangename omgeving dat ik er echt doordronk. Tot ik weer eens met een kater door de security op de luchthaven moest, en besefte: ‘Fuck, dit is het echt niet waard.’ Sindsdien drink ik genoeg water tussendoor. En ik slaap waar ik kan. Dat is mijn gouden reistip, zelfs al heb je maar een halfuurtje in een taxi: slaap. En check altijd online in, zorg dat je een plek naast het raam hebt en neem een kussentje mee. Zodra ik in het vliegtuig zit, leg ik me te slapen.»

HUMO Draai je nog vaak in Turkije? Met oudejaar was er die aanslag in die discotheek in Istanbul, waarbij tientallen doden vielen.

De Witte «Istanbul, Ankara, Izmir: ik heb overal in Turkije gedraaid. Ik draaide er ook heel graag.

»Een week na de staatsgreep, begin vorige zomer, zat ik al in Ankara om er te draaien. Ik had geen negatief reisadvies gekregen en het viel erg goed mee. Ik draaide er op een rooftop-feestje en aan alles voelde je dat de mensen zich toen vooral wilden amuseren. Alsof ze wilden zeggen: ‘Fuck it, politiek is het hier klote, dit is géén tof klimaat, maar we zijn hier om te feesten, en we laten ons niet klein krijgen.’

»En enkele maanden later was er dan die bom in die nachtclub in Istanbul... Dat ik dit jaar niet meer in Turkije heb gedraaid, ligt aan het feit dat ik minder aanbiedingen krijg vanuit Turkije, en veel meer aanbiedingen uit andere landen. Maar mocht ik een offer krijgen, dan ging ik meteen. Ik heb Istanbul altijd een prachtstad gevonden: de mensen zijn de max, het eten is er superlekker... Ik moet mijn soort leven ook aanvaarden: een aanslag kan overal plaatsvinden.»

Hijgers in de nek

HUMO Je vader werkte ooit bij platenfirma EMI. Had je daardoor een stapje voor in de muziek?

De Witte «Toch niet. Wat mijn vader deed bij EMI had niks met dj’en te maken, hij was vertegenwoordiger. Mijn moeder runt een modellenbureau: People Choice, ze heeft dat samen met een collega opgericht.

»Mijn ouders hebben me wél altijd in alles gesteund. Toen ik mijn eigen decks kocht bijvoorbeeld, met geld van de verzekering. Ik had een ongeluk met mijn brommer gehad: mijn benen lagen open, mijn ellebogen ook, ik heb er nog altijd littekens van. En mijn brommer was total loss. Ik heb toen een stevige schadevergoeding gekregen en ik heb me daar twee Pioneers mee gekocht, twee cd-spelers, een mixer, een iPhone en een MacBook. Ik heb al dat geld er dus in één keer doorgesjast, maar het is op die Pioneers dat ik goed heb leren draaien. Een geluk bij een ongeluk, letterlijk, anders had ik al dat materiaal nooit kunnen betalen.

»Ik was ook enig kind, en wellicht wel wat verwend. Ik ben ook van het type: als ik écht iets wil, dan doe ik alles om het te krijgen. Ik kan heel moeilijk iets loslaten. Ik heb op die manier ook een hond gehad: zeven jaar heb ik ervoor moeten zagen, maar ik heb hem wél gekregen (lacht).»

HUMO Had je voor je dj werd een andere activiteit waardoor je even bezeten was?

De Witte «Sport. Als kind deed ik aan turnen: acrogym, tumbling, demogym... Ik deed ook aan paardrijden, ik heb heel lang mijn eigen paard gehad. Ik zal aan dat sporten wel mijn doorzettingsvermogen hebben overgehouden. In de sport was er ook competitie, maar dat voel ik in de muziek veel minder. Muziek is gewoon wat ik wil doen, het is niet gezond om van alles een competitie te maken.

»Ik zit ook niet graag stil, verveel me snel. Mocht ik geen muziek hebben, ik zou me strontdood vervelen.»

HUMO Het cliché wil wél dat house er is voor vrouwen en homo’s, en techno voor mannen.

De Witte «Er zitten ook meisjes in mijn publiek, maar toch vooral mannen, ja. Dat zie ik ook op mijn Facebook: 70 procent van mijn fans zijn mannen. Als ik een vrouw op de eerste rij zie staan, vind ik dat altijd de max, zeker als ze enthousiast is. Maar gegarandeerd dat ze na een tijdje wordt weggeduwd. Ik word daar zelf ook ambetant van als fan: als ik op de eerste rij sta en ze beginnen te duwen, dan trek ik me ook altijd terug. Dus ik snap wel waarom ik de vrouwen in mijn publiek amper zie: er zijn plezantere dingen dan zwetende gasten in je nek voelen hijgen (lacht).»

HUMO Heb je groupies?

De Witte «Hm. Wel fans, gasten die vaak naar een set komen kijken. Of telt dat niet? Oneerbare voorstellen krijg ik niet. Er is altijd wel iemand die me ‘Marry me’ toont op z’n smartphone, maar dat is zo gemakkelijk getypt (lacht).»

HUMO Heeft je vriend het soms lastig om je te laten gaan in het weekend?

De Witte «Soms gaat hij mee: in België, Frankrijk of Nederland. Hij zit totaal niet in de muziek, hij is business officer. We hebben elkaar drie jaar geleden op skireis leren kennen. Maar mijn vriend is totáál niet jaloers. Twee weken geleden moest ik draaien in Frankrijk en hij was meegegaan. Ineens stond er een gast naast me: hij pakte mijn hoofd vast en wilde me een kus geven. Ik heb hem echt van me af moeten duwen: ‘Blijf van mijn lijf!’ Iedereen had dat gezien, het was echt bijna een assault, maar mijn lief stond twee meter achter ons gezellig te babbelen met iemand. Dat ik echt zei: ‘Liefke, zie jij dat niet? Bescherm me een keer!’ (lacht) Nee, mijn lief is er wreed chill in, maar voor je relatie is het niet altijd makkelijk dat je in het weekend amper samen bent. Daarom ben ik ook van Gent naar Brussel verhuisd, waar hij al woonde.»

'Dit tien jaar doen, is niet gezond. Je weet dat dj'en tijdelijk is. Ik kan onmogelijk touren zoals ik nu doe, als ik kinderen heb.'

Ghostproducing

HUMO Begin 2016 werd er in een Facebook-relletje gesuggereerd dat je te weinig openlijk krediet gaf aan een coauteur van je grote hit ‘You’re Mine’ van Raving George feat. Oscar And The Wolf. Behalve Max Colombie schreef ook Bert Libeert van Goose mee aan dat nummer.

De Witte «Eerst en vooral: ik kende de persoon die dat had gepost totaal niet, nog nooit van gehoord. Hij was ook niet de manager van Bert of zo, hij had niks met die situatie te maken. En ten tweede: er wás geen probleem. Ik heb correct gehandeld. ‘You’re Mine’ is in de studio van Goose in Kortrijk gemaakt. Waarom? Mijn studio thuis had geen goeie microfoon, was niet soundproof – ik kon dat daar niet maken. En ik kon ook hier en daar wat hulp gebruiken. Maar Bert werkt in Protools, ik in Logic. Dat zijn twee verschillende programma’s, ik kan niet in Protools werken. Dus: ‘You’re Mine’, dat is mijn output die door Berts handen is gegaan in zijn studio. Bert kreeg ook van meet af aan credits (wat wil zeggen dat Libeert bij Sabam van meet af aan werd geregistreerd als coauteur en dus werd en wordt vergoed, red.).

»Om publiekelijk een fraudeur genoemd te worden door iemand die ik van haar noch pluimen ken: dat kwam hard aan. Er kwamen ook zoveel likes op die haatpost van zoveel mensen uit de muziekwereld... Ik kan je verzekeren: ik zat erdoor.»

HUMO Dat veel bekende dj’s hun hits laten maken door een anonieme ghostproducer, is een publiek geheim in de dance. Hoe sta jij tegenover ghostproducen?

De Witte «Iets uitbrengen dat niet van jou is: dat is gewoon niet eervol. Ik zou nooit met een ghostproducer werken. Waarom zou ik dan al die jaren zitten zwoegen om Logic onder de knie te krijgen?

»Maar als ik later een gezin heb, dan kan ik misschien niet meer gaan draaien: dan lijkt het me aangenaam om voor anderen te ghostproducen. Want dat is wel degelijk een hele business op zich. Dit tien jaar doen, is niet gezond. Je weet dat dj’en tijdelijk is. Ik kan onmogelijk touren zoals ik nu doe, als ik kinderen heb.»

HUMO Geen vrouwelijke dj’s met kinderen als voorbeeld?

De Witte «Ida Engberg is mama, maar zij is samen met Adam Beyer: dat zijn allebei top-dj’s, echt de wereldtop. Dus zij nemen hun kinderen mee op tournee, that is: met drie nanny’s in de privéjet. Het is misschien zonder die luxe doenbaar, maar je moet dan een partner hebben die thuis wil blijven. En het is ook een persoonlijke keuze: ik wil mijn kinderen wél zien in het weekend.»



Charlotte De Witte speelt op 11 augustus op de Lokerse Feesten. Info & tickets: lokersefeesten.be

Humo 4013/31 01/08/2017

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 1 augustus 2017

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven