© Wouter Struyf

Arsenal 2017: seks, muziek en poëzie

, door (vvp)

Arsenal speelt op 12 augustus op de Lokerse Feesten. Info & tickets: lokersefeesten.be.

'Ik kwam aan, zette een koffie en ging in de zetel liggen: geen tof jaar'

Het heeft nochtans niet veel gescheeld of Arsenal wás er niet meer. Na ‘Dance! Dance! Dance!’ was het vet even van de soep. John Roan en Hendrik Willemyns hadden elkaar niks meer te zeggen. John opende een surfwinkel in Antwerpen en Hendrik richtte in diezelfde stad een nieuw kantoor in, waar hij een jaar lang elke dag naartoe kwam om te tobben en zo nu en dan een vaag ideetje neer te pennen. Het is daar, in een prachtig pand aan de overkant van de Nationale Bank, dat we elkaar treffen.

Hendrik Willemyns «Na onze vijftiende verjaardag zaten we in een dubbel dal: puberteit en midlifecrisis tegelijk (lachje). Vijftien jaar is niet niks – een mooie carrière – en ik vond dat het tijd was voor iets anders. Maar ik ben toch blij dat ik eerst een jaar lang goed nagedacht heb.»

HUMO Wat heb je precies gedaan in dat overgangsjaar?

Willemyns «Geschreven. Wat gewandeld. Veel gelezen. Mijn dag zag er meestal zo uit: ik kwam aan, zette een koffie en ging in de zetel liggen. En daar lag ik dan (lacht). Een tof jaar was het niet. Ik was wel in de weer, maar wanneer ik ’s avonds naar huis ging, had ik nooit het gevoel dat ik iets bereikt had.

»Ik heb wél enorm veel boeken gelezen en veel geschreven, en uiteindelijk ben ik uitgekomen bij iets waarvan ik dacht: ‘Hé, hier kunnen we iets mee, dit is fris!’ Het concept gaat – zonder al te veel te verklappen – over de driehoeksverhouding tussen seks, muziek en poëzie.»

HUMO Hoe nauw zijn plaat en film met elkaar verbonden?

Willemyns «In theorie staan ze los van elkaar, het is geen overlappend verhaal. En het is ook niet dat de plaat de soundtrack is bij de film of zo; John heeft met de film zelfs niks te maken. Maar ze zijn wel elkaars spirituele tegenhanger: ze vullen elkaar aan en breiden elkaars betekenis uit.»

HUMO Laat ons beginnen met de plaat: die ben je in Nigeria gaan opnemen.

Willemyns «Een geweldig land met fantastische, gedreven mensen en een rijke muziekgeschiedenis. Het motto was: ‘Alles moet anders.’ Als we met Arsenal nog iets wilden bereiken, moesten we op een totáál nieuwe manier werken. Vandaar dat we naar Nigeria zijn getrokken, om volop te experimenteren met onze ritmes.»

HUMO Hoe heb je je muzikanten gevonden?

Willemyns «Ik ken een paar Nigeriaanse dichters, en die hebben me in contact gebracht met de muzikant Edaoto. Hij heeft voor ons een team samengesteld met percussionisten en egungun-priesters. Zoek die maar eens op: het zijn geestelijken met rare pakken en maskers – spiritual travelers tussen deze wereld en het rijk van hun voorvaders. Elke dag waren er andere muzikanten in de studio en elke dag gebruikten we andere instrumenten.»

HUMO Was het vlot communiceren?

Willemyns «Best wel. Ik gaf de muzikanten instructies die met dieren te maken hadden. Zo zei ik bijvoorbeeld: ‘Het volgende geluid dat ik wil, is een schildpad.’ Daar gingen ze mee aan de slag. Als ik dan achteraf zei, ‘Prachtig, jongens, maar kunnen jullie voor de volgende take de koebel een ander ritme geven?’, dan speelden ze allemaal iets dat in de verste verte niet op het vorige leek (lacht). Soms was het beter, soms was het slechter, maar alleszins: het lééfde.»

HUMO Je was al eens in het land geweest, niet?

Willemyns «Ja. Japan en Nigeria waren de landen die de grootste indruk hadden nagelaten toen John en ik voor de Canvas-documentairereeks ‘Paper Trails’ zo ongeveer de halve wereld mochten afreizen. Véél meegemaakt toen. In Nigeria hebben we bijvoorbeeld een pistool tegen onze kop gehad.»

HUMO Daar mag je toch even over uitweiden.

Willemyns «Op een dag wilde ik sfeerbeelden schieten van enkele meisjes die langs de weg bananen verkochten, maar ik moest eerst hun toestemming vragen. Ze riepen: ‘500 naira! 500 naira!’ Da’s ongeveer één euro, dus dat vond ik wel oké. Maar dan werd het opeens: ‘500 dollars!’ Ik dacht: ‘Whatever, wat gaan ze doen?’ En ik begon gewoon te filmen. Tot ik John opeens hoorde roepen, en naast mijn oor de haan van een geweer gespannen werd: zonder dat ik het doorhad, was er een truck gestopt, en een militair hield ons onder schot. Er was niet veel aan de hand: die man wilde vooral eens een blanke op zijn knieën zien gaan. Nadat hij ons uitgebreid had uitgelachen, liet hij ons gerust. Die meisjes waren ook aan het gieren, maar ik heb hen achteraf toch braafjes 500 naira per kop gegeven (lacht)

HUMO Ik heb gehoord dat je de film eerst óók in Nigeria wilde opnemen. Heeft deze anekdote ermee te maken dat je dat plan hebt opgeborgen?

Willemyns «Nee hoor, helemaal niet. Afrika is moeilijk. Hoe kan ik het uitdrukken? In Afrika filmen is zoals een hoofdpersonage casten dat een litteken heeft over heel zijn gezicht. Je moet éérst het hele hoe en waarom van dat litteken uitleggen voor je aan het eigenlijke verhaal kan beginnen, snap je? Er is te veel politiek en geschiedenis… En ik ben niet de man om het land te duiden, want daarvoor ken ik het niet genoeg.»

HUMO Je koos dan maar voor Japan, zowat het tegenovergestelde.

Willemyns (knikt) «Een superchaos tegenover een gestructureerde machine. Maar dat is ook net wat ervoor zal zorgen dat plaat en film perfect bij elkaar horen, je zult het zien!

»Japan ken ik véél beter. Visueel gezien is het ’t interessantste land van de planeet: niet toevallig zijn de helft van alle blanken die er rondlopen fotografen. Plus: het verhaal van de film draait zoals gezegd rond seks, muziek en poëzie, en die dingen hangen in Azië traditiegetrouw erg nauw samen. Zo waren de hoeren er vroeger opgeleid om muziek te spelen.»

HUMO De beroemde geisha’s, bedoel je?

Willemyns «Nee, dat zijn gezelschapsdames. De echte hoeren noemen ze oiran. Weet je hoe je die twee uit elkaar kan houden? Geisha’s hadden een strik achteraan, en oiran hadden een strik vooraan: als je die opendeed, had je meteen vrije toegang (lachje). Maar de oiran droegen dus ook gedichten voor, en speelden liedjes.»

HUMO Japan en seksualiteit: het blijft een vreemd huwelijk, hè?

Willemyns «Ja. Als een salaryman met zijn baas naar de hoeren gaat, dan weet zijn echtgenote: dat hoort bij de job. Maar in het straatbeeld zie je wel minder seks dan hier. En ze hebben ook iets met heel jonge meisjes die poseren in kleine bh’tjes en zo. Dat noemen ze in het Engels gravure idols. Ik heb er zo veel ontmoet tijdens de casting van mijn hoofdpersonage.»

HUMO Aha.

Willemyns (lacht) «Kijk: toen ze hoorden dat er naakt in de film zit – een seksscène zelfs – vonden ze dat toch wat raar. Hier in België kijkt een actrice daar niet van op, maar ginderachter beland je op die manier al snel bij bepaalde, euh, lichtere genres. Gelukkig heb ik uiteindelijk een héél goeie actrice gevonden.»

HUMO Jouw echtgenote had geen probleem met de castingsessies?

Willemyns (lacht) «Maar nee, ik mailde haar zelfs altijd om haar mening te vragen: ‘Wie vind jij de beste?’ Mijn vrouw heeft een goed buikgevoel: ook muzikaal is zij heel belangrijk voor mij.»

HUMO Waarom is jullie optreden op de Lokerse Feesten zo belangrijk?

Willemyns (gooit zijn armen in de lucht) «Het is de start van alles!»

HUMO Arsenal 2.0?

Willemyns «3.0 eigenlijk, want helemaal in onze beginjaren zijn we ook een tijdje een soundsystem geweest (lacht). Maar het klopt: het is de eerste keer dat we in deze vorm – post-puberteit, zeg maar – naar buiten komen, inclusief alle bagage die we hebben opgedaan in Nigeria en in Japan. We hebben een veel grotere band, waardoor er véél meer live gebeurt, en we spelen drie nieuwe nummers, ondersteund door visuals van een Japanse videoartieste. We hebben twee wéken gerepeteerd voor deze ene show. En dat is een primeur.»

HUMO Ligt het dal definitief achter jullie?

Willemyns «Ik denk van wel. We hebben een hele rist nieuwe mogelijkheden aangeboord en er is potentieel voor de komende tíén jaar, daar ben ik zeker van. Langs de andere kant: als het publiek het niks vindt – als ze de plaat kut vinden en niet naar de film gaan kijken – waar staan we dan? Spannend, maar ik ben heel benieuwd.»

HUMO Wat zegt het buikgevoel van je vrouw?

Willemyns «Dat is zéér positief. Maar helaas: zij heeft er ook al serieus naast gezeten (lacht)

Humo 4014/32 08/08/2017

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 8 augustus

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven